Op zoek naar een fort bij Klein Fontein

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Seru Rondo 20171026 005 smallOp de weg van Westpunt naar de stad ligt in de kloof tussen de Seru Kloof en Seru Bankidader een fort, Fort Kloof. Maar wat als de vijand via Soto richting stad zou trekken? Is er voor die mogelijkheid ook een fort ter verdediging gebouwd? Reden genoeg om eens te gaan zoeken bij de Seru Rondo. Vanaf die berg is er zicht, zowel op de weg vanuit Soto via Willebrord richting stad als de verbindingsweg richting Krakeel. Op die verbindingsweg ligt tussen de Seru Rondo en de Seru Dakwé een vergelijkbare kloof, waar een eventuele vijand gemakkelijk tegengehouden zou kunnen worden. Dus de hellingen aan weerszijden van die kloof vormden deze keer het doel van onze speurtocht.
We troffen elkaar op donderdag 26 oktober om kwart voor acht 's morgens bij François thuis en gingen daarvandaan met twee auto's richting ons doel. Daar parkeerden we de auto's langs de weg en trokken de mondi in.

We hielden min of meer de richting van de top van de Seru Rondo aan, maar voor het eerste stuk liepen we iets meer parallel aan de weg. Daar vonden we al snel een natuurlijk uitkijkpunt bestaande uit grote rotsblokken. Echter niets te vinden wat wees op mensenhanden, die de natuur een handje hadden geholpen. Vanaf dit natuurlijke uitkijkpunt is er een goed zicht op de verbindingsweg. Het zou dus een goede plek zijn geweest om een eventuele vijand onder vuur te nemen. Maar helaas, geen fort te vinden.
Wat we wel vonden waren de ons welbekende "aliens" (zie foto in het album). Een korst van aarde met aan de binnenkant nestachtige bolletjes. In dit geval waren de bolletjes nog goed intact. Bij openmaken blijkt er een heel fijn poeder in te zitten; dat suggereert eventueel een stuifpaddestoel. Een andere suggestie, die gedaan is door anderen, is dat het een wespennest is, maar daar zijn we niet van overtuigd. Het blijft dus een raadsel, vandaar dat we de naam "alien" blijven hanteren.

Daarna trokken we naar de top van de Seru Rondo. Naarmate we dichter bij de top kwamen werd dat steeds moeilijker omdat de begroeiing steeds dichter werd. Maar de speurneuzen laten zich hierdoor niet van de wijs brengen en met enig doorzettingsvermogen stonden we even later toch op de top. Of beter gezegd, een klein plekje, waar nauwelijks plaats was voor ons allemaal. Wel wat Shimaruku in de buurt, mooi rood, maar nog net niet rijp. En geleidelijk werd het gezoem van bijen steeds duidelijker en de bijen ook steeds onvriendelijker. Spuitbussen werden uit de tassen gehaald en Fred en ik besloten alvast een wolk om onszelf heen te leggen om de bijen weg te jagen. Tijd dus om de top te verlaten en weer richting weg te gaan. 

Bij de weg aangekomen namen we langs de weg een korte pauze. Daarna gingen we aan de andere kant weer de mondi in. We hadden vanuit het natuurlijke uitkijkpunt een mooi plateau gezien, wat eventueel ook gebruikt zou kunnen worden voor een fort. Maar ook daar vonden we niets wat wees op een fort.
Wat wel heel opvallend was tijdens deze hele tocht is de afwezigheid van artefacten, met één uitzondering, een oude flesopener van Amstel. Blijkbaar is dit een gebied, waar weinig mensen interesse in hadden, zowel in het verleden als nu.

Na afloop van de tocht trokken we naar Landhuis Dokterstuin, waar we met een gezellige lunch de verjaardag van Carel vierden.