Fort Collenburg en De Ruiterpost

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Om versneld tot een afronding te komen van het documenteren van de resterende forten door het Monumentenbureau was een extra wandeling ingelast op maandag 23 augustus 2010. Als eerste werd het fort Collenburg te Fuik bezocht en vervolgens het Fort De Ruiterpost, ook genoemd De Uitkijk, te Caracasbaai.
François, Dirk, Rudsel en ik troffen elkaar om 14u bij Porta Blanku. Daarvandaan ging de tocht als eerste naar het gebouw bij de steenbrekerij, waar we hartelijk werden ontvangen door de manager van de Mijnmaatschappij, Bert Smits.

Fort_Collenburg_Fuik20100823_015_smallFrançois legde, onder het genot van een aangeboden fruitsap, uit hoe het proces van tot monument verklaren verloopt, waar we op dit moment in dat proces zitten en wat daarin de stappen zijn voor de eigenaar van het terrein waarop het monument ligt. Vervolgens trokken we onder begeleiding van een bewaker richting het oude directiegebouw. Daar parkeerden we de auto's. Het oude directiegebouw zelf is een genot voor het oog. Het is in hele mooie staat en het is gebouwd met veel oog voor detail.

De resterende (kleine) afstand naar het fort legden we te voet af. Als eerste valt de sterk verroeste, maar nog mooi intacte kraan op de kraanbaan op. De kraan met kraanbaan zijn van recentere datum en staan gedeeltelijk op het fort Collenburg. Ook deze kraan zal onder de monumentale status van het fort komen te vallen.
Aan de voorkant is onder de kraanbaan nog duidelijk de fortmuur te zien. De muur loopt via een aantal flauwe hoeken vlak langs de waterkant en buigt dan naar achteren. Het gedeelte dat nog zichtbaar is, suggereert dat het geheel een klein fort is geweest. Hartog heeft het in zijn boek over de forten over een bewapening van 6 kanonnen en enige jaren later over één twaalfponds kanon en 4 zesponders.

Op de terugweg naar Porta Blanku hebben we op enkele punten een stop gemaakt om de prachtige historische gebouwen te bekijken en te fotograferen. Eén van die gebouwen is volgens de kaart van Werbata uit begin 1900 een station langs de toenmalige spoorbaan op het terrein van de mijnmaatschappij. Daar ligt een torenvormig bouwsel naast, dat mij in eerste instantie doet denken aan een kalkoven, maar dat lijkt niet logisch op deze plaats. Als iemand weet waarvoor dit gebouw heeft gediend, dan hoor ik dat graag via mail of via commentaar onder dit artikel.


Als volgende ging de trip naar Caracasbaai, waar we de auto's parkeerden bij het Quarantainegebouw. Daar was het even zoeken naar het verborgen pad richting De Ruiterpost. Maar met François als gids werd dit snel gevonden. De Ruiterpost is gebouwd vóór Fort Beekenburg en had naast een functie als uitkijkpost (vandaar ook de naam De Uitkijk voor dit fort) ook tot taak om het Fort Beekenburg in aanbouw te kunnen beschermen.

Fort_Ruiterpost20100823_007_smallEen klein eind achter het Quarantainegebouw ligt een trap naar het fort. Boven aan de trap ligt het restant van een richtstation, dat gebruikt werd om de juiste schietrichting te bepalen. Het fort is in de tweede wereldoorlog hergebruikt als verdedigingspost. Daardoor is de resterende ruïne een verwarrend totaal van delen van het originele fort en de verdedigingspost van WW-II. Het is een behoorlijk uitgebreid fort, waarop in de tweede wereldoorlog plaats was voor 3 kanonstellingen, waarvan de platforms nog duidelijk te zien zijn. Aan de meest Oostelijke zijde van het fort loopt een trap naar het viaduct onder de weg. Mogelijk dat het viaduct in de tweede wereldoorlog is gebruikt als munitie-opslag. Dit is niet meer dan een vermoeden. Bewijzen zijn er niet voor. Het feit dat er vanuit het fort een trap loopt naar het viaduct en het feit dat er in het viaduct een tweetal muurtjes zijn opgericht zijn mogelijke aanwijzingen.

Op de terugweg naar het Quarantainegebouw via een oud pad met daarop restanten van asfalt komen we vlak achter het Quarantainegebouw een rechthoekige pilaar tegen met daarop Chinese tekens. Tijdens een eerder bezoek is deze bijzondere steen ontdekt en na behoorlijk wat zoekwerk is de verlossende vertaling van een sinoloog (kenner van de Chinese taal en cultuur) uit Nederland gekomen. De tekst blijkt ter herdenking te zijn van Wang de piratendoder. Het vermoeden is dat een deel van de op het eiland aanwezige Chinezen, die in staking waren gegaan, te werk zijn gesteld bij De Ruiterpost of het Quarantainegebouw en dat zij, toen ze cement ter beschikking hadden, deze gedenksteen voor een werkelijk bestaande Chinese held hebben opgericht.