Knip - waterwerken en indigobakken

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Knip 20141204 011 smallIn juli 2010 vonden enkele leden van de toen veel kleiner zijnde werkgroep Archeologie van Curaçao een constructie, die we identificeerden als een indigobak. We baseerden onze zoektocht toen op informatie van André Rancuret. Het was een van de eerste indigobakken, die we vonden. In de tussentijd hebben we veel meer indigobakken ontdekt en is onze kennis van indigobakken dan ook behoorlijk toegenomen. Ruim 4 jaar later, op 4 december 2014, besloten we een nieuw bezoek te brengen aan deze indigobak om zeker te zijn dat het inderdaad is wat we toen dachten.

We begonnen onze tocht bij het landhuis Knip, waar we onze auto's parkeerden. Daarvandaan liepen we over de asfaltweg en daarna over een redelijk goed onderhouden zandpad; eerst kwamen we een grote waterbak tegen, waarin een ruime hoeveelheid water stond. Daarna liepen we door naar de Pos di pia. Een pos di pia is de naam voor een natuurlijke waterplaats of put, waar je te voet tot bij het water kunt komen. In dit geval is er een trap gebouwd tot aan het waternivo in een normale ronde put. Een vergelijkbare pos di pia ligt bij Fort Nassau in Punda.

Daarvandaan probeerden we bij een grote stenen dam te komen, die op de Werbatakaart is aangegeven. Helaas is er een overvloed aan Palu di lechi in dit gebied en we hadden de grootste moeite om rechtstreeks naar de dam te lopen. En toen we dan uiteindelijk de dam in het zicht hadden, bleek er een bijennest te zijn, waardoor we terug moesten en een andere route moesten zoeken. Dat bracht ons weer terug bij de pos di pia. Uiteindelijk vonden we een andere weg naar de stenen dam. Een indrukwekkende dam met steunberen en een zeer hoge waterbak vlakbij. Fred was in staat om met wat hulp van Eddy op de tank te klimmen en kon zo vaststellen dat het inderdaad gewoon een waterbak was.  Ook hier waren diverse bijennesten, maar we waren in staat om die te vermijden.

We liepen terug naar het zandpad en we vervolgden onze route in de richting van de indigobak. Maar ook nu ging het niet zoals we gepland hadden. Het pad, dat we in 2010 hadden gebruikt, was niet meer toegankelijk. We moesten een omweg maken en dat leidde tot een grote verrassing. Dicht bij een put vond Michèle de resten van een indigobak; er is niet veel van over; alleen de achterwand van de middelste bak, de linkerkant van diezelfde bak en twee hoeken met IJsselstenen en rood waterdicht pleisterwerk; met name de IJsselstenen en het rode pleisterwerk zijn voldoende indicatie dat het hier om een indigobak gaat. Een geweldige vondst.

We staken een tanki over (natuurlijke pos di pia) en gingen naar de saliña achter de baai van Grote Knip. Daar gingen we de begroeiing weer in om de indigobak, die we in 2010 hadden gezien, terug te vinden. Met de kennis, die we nu hebben over deze bakken, was het al snel duidelijk dat het niet om een indigobak gaat. We werden misleid door de rechthoekige constructie met een lager liggend gedeelte met rood pleisterwerk. We stelden nu vast dat de grote rechthoekige constructie geen watervaste pleisterlaag heeft aan de binnenkant en dat er absoluut geen IJsselsteentjes in het geheel zitten. Ook is de rechthoekige constructie te groot om bruikbaar te zijn als rottingsbak. Hoogstwaarschijnlijk zijn dit de resten van een klein gebouw met aangrenzende regenbak (het gedeelte met het rode pleisterwerk).

We liepen terug via de asfaltweg op speciaal verzoek van Carel, die wilde zoeken naar unieke plantjes in de berm.
Een zeer interessante tocht met een nieuw ontdekte indigobak en een indigobak, waarvan we moesten vaststellen dat het iets anders is. Al met al zijn er nog steeds evenveel bekende indigobakken.