Bahada di Daniel - Vlakte van Hato

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Vlakte van Hato 20140731 012 smallTijdens een eerder bezoek aan Bahada di Daniel hebben we een verdachte concentratie van zuilcactussen gezien dicht bij de rand van het middenterras. Zo'n cactusconcentratie kan wijzen op een eerdere bewoning. Zou dit het hoofdkwartier kunnen zijn van de Spaanse veeboeren?
In ieder geval een goede reden om op onderzoek uit te gaan. Een andere reden om naar dit gebied te gaan, en dan met name naar de omgeving van het Bull's Eye, is het gerucht dat zich in de rotswand tussen het lage en middenterras de ingang zou bevinden van een zeer grote grot. Een van de geruchten is dat die grot is gebruikt om wapens en munitie in op te slaan. Dus, als we deze grot vinden, dan moeten de rokers buiten blijven. Maar eerst moeten we de grot vinden.

Uniek Curaçao was bereid om ons te vervoeren met een truck van Uniek Curaçao, bestuurd door Clarita Hagenaar. Daardoor konden wij de auto's parkeren bij het kustwachtstation op Hato. Een veel veiliger plek om je auto achter te laten dan waar ook op de vlakte van Hato. Een ander lid van Uniek Curaçao, Bram Jansse, ging met ons mee op deze tocht. Hij is een van de mensen, die diverse trails hebben schoongemaakt op Bahada di Daniel; een deel van een van die trails zullen we gebruiken om ons bij het verdachte cactusbos te brengen.

Na een voornamelijk rustige, maar soms wat ruwere rit werden we afgezet bij de ingang van Kueba di Pachi. Daar klommen we naar het middenterras, niet via de grot, maar buitenlangs. Daarvandaan liepen we via de Uniek Curaçao trail naar het cactusbos. Helaas troffen we in het cactusbos alleen maar dicht op elkaar staande cactussen aan. Geen enkel spoor van enige bebouwing. Wel hadden we een mooi uitzicht op de vlakte van Hato.

We vervolgden onze wandeling in de richting van de "pilaren van Jay", zoals we die genoemd hebben toen we ze de eerste keer tegenkwamen. Maar eerst hielden we een rustpauze naast de grensmuur tussen Bahada di Daniel en Hato. Daar werden we door Allan van der Ree aangenaam verrast. Hij had koffie meegebracht. Hij had een thermoskan met koffie in zijn rugzak, kleine plastic bekertjes, suiker en melk en zelfs een stukje peperkoek. Dat is weer eens wat anders dan een slokje lauw water. De meesten van ons genoten van één en sommigens zelfs van twee kopjes.

Deze "pilaren" zijn rechthoekige stapels kalksteen. Sommige hebben mooie rechte wanden, maar anderen zijn ingestort en vormen nu alleen nog maar een vormeloze stapel stenen. Fred en ik hebben een van die hopen wat nader onderzocht door een deel van de toplaag te verwijderen. We kwamen daarbij tot de conclusie dat stapels zijn gebouwd en niet alleen maar een voorraad kalkstenen vormen.  De buitenkant van zo'n stapel bestaat uit grote kalkstenen en de binnenkant is opgevuld met kleinere stenen. Deze structuur kan niet ontstaan door stenen te storten. In het verleden hebben we tien van dergelijke stapels gevonden, die min of meer in een rechte lijn liggen. Wat de bedoeling is van deze "pilaren" blijft raden.

We gingen terug naar de Kueba di Pachi en daalden daar af naar het lage terras. Terwijl de anderen een rustpauze hielden besloot Fred om de grot in te gaan. Ik volgde hem korte tijd later na eerst een zaklamp gepakt te hebben. We hadden wat moeite om de juiste manier te vinden om bij de ingang van de grot te komen, maar uiteindelijk is het ons gelukt. De grot is vrij wijd aan het begin maar wordt smaller verder naar binnen. Er zijn stalactieten en stalagmieten aanwezig en aan sommige van de kleine stalactieten hangen nog waterdruppels. De vorming van druipsteen is dus nog niet afgelopen. We besloten om de grot te verlaten aan de bovenkant; daar is een uitgang op het middenterras. Om daar te komen moesten we op een plaats op onze buik kruipen. Daarna daalden we weer af via de rotswand.

Na de rustpauze wandelden we verder langs de kliprand. Ook daar is een pad vrijgemaakt door Uniek Curaçao. We gingen op zoek naar de ingang van de mysterieuze grot. We hadden aanwijzingen van Jose da Camara hoe we de grot konden vinden. Eén plek voldeed aan die aanwijzingen en Allan beklom een vrijwel vertikale rotswand om een kijkje te nemen. Maar helaas bleek de opening niet de toegang tot een grot te zijn.

Toen we niets vonden zijn we naar Bull's eye gegaan. Dat is een oefengebied dat in de tweede wereldoorlog werd gebruikt door bommenwerpers. Er is een grote schietschijf op de grond getekend middels stenen. Blijkbaar konden niet alle piloten goed mikken, want we hebben restanten van de oefenbommen gevonden in een groot gebied, ook buiten de schietschijf.

Rond kwart over twaalf werden we weer opgepikt door Clarita met de Uniek Curaçao truck. Zij bracht ons terug bij onze eigen auto's.
Ook al hebben we niet gevonden waar we voor kwamen, toch was het weer een leuke tocht.

Er kunnen geen rechten worden ontleend aan dit verslag.