Labadera - Koraal Specht

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Op het gebied van Koraal Specht is het gedeelte grenzend aan Bottelier aangegeven onder de naam Labadera. Volgens Joubert heeft dit woord twee betekenissen: wasvrouw en doorwaadbare plaats. Aangezien het hier om een gebiedsaanduiding gaat, is de tweede betekenis het meest voor de hand liggend, al hebben we enkele artefacten gevonden, die ook kunnen duiden op de eerste betekenis. 

Op de kaart van Werbata zijn in dit gebied twee huizen aangegeven, twee waterplaatsen en een oude weg tot aan de saliña van Jan Thiel. Reden om een bezoek aan dit gebied te brengen.

Labadera 20130103 009 smallOp donderdag 3 januari verzamelden de speurneuzen zich voor de eerste speurtocht van 2013. Verzamelpunt was bij de ingang van de huidige overslagplaats van Selikor. Maar helaas kregen we op dat moment geen toestemming om de auto's te parkeren op het terrein van Selikor en via een te openen hek het achterliggende deel van Labadera te betreden. Dan maar richting Bottelier. Achter de laatste rij huizen ligt het gebied waar we in geïnteresseerd zijn. Via een nog niet bebouwde kavel konden we daar het terrein betreden. De begroeiing was niet al te dicht en er waren maar weinig Wabi's en Palu di Lele (in het begin). Wel veel zuilcactussen, maar geen schijfcactussen. Het risico voor stekels in de huid was daardoor beperkt. 

Met behulp van de GPS baanden we ons een weg richting de plek van het eerste huis. Al snel vonden we artefacten: scherven van geglazuurd aardewerk, scherven van jeneverkruiken en delen van wijnflessen. Ook een fraai parfumflesje en zelfs een oud strijkijzer. Maar weinig restanten van het huis. Geen opstaande muren meer of in een rij liggende stenen met pleisterwerk. Wel verspreid liggende grote kalkstenen; ook enkele kleine stenen met pleisterwerk en wat restanten van dakpannen. De grootste concentratie van stenen was exact op de plaats waar Werbata het eerste huis heeft aangegeven. Er is dus duidelijk wel een huis geweest, maar, anders dan veel artefacten en enkele kleine aanduidingen van pleisterwerk, is er niets meer over dat duidt op een huis.

Op naar het tweede huis. Niet via een rechte lijn, want de begroeiing maakte dat niet mogelijk. We kwamen daarbij over een gedeelte waar duidelijk modern witgoedafval is gestort (o.a. een oude verroeste wasmachine en een boiler) en waar gebuldozerd is. Niet vreemd, want dit is het gebied van de eerste landfill van Curaçao. Nu is het alleen nog een overslagplaats voor afval, maar in het verleden was het een echte landfill. We vinden in dit gebuldozerde stuk dan ook aaanzienlijk minder artefacten. Ook geen grote kalkstenen; wel enkele stukken pleisterwerk en ook dakpannen met restanten specie. En ook op deze plek vinden we weer een oud strijkijzer. We bevinden ons dan inmiddels op de lokatie, die Werbata heeft aangegeven als het tweede huis. Van deze bewoning is dus nog minder terug te vinden dan van het eerste huis. Maar wel twee strijkijzers. Zouden hier dan toch wasvrouwen hebben gewoond?

Vervolgens gaan we op zoek naar de oude weg en de twee waterplaatsen. Daarbij trekken we zonder veel inspanning over een groot veld met Beyisima; een plant met best mooie bloemen, maar duidelijk een plant, die alles overwoekert. Ook vinden we er enkele Yerba Stinki planten. Maar geen oude weg. Die ligt onder de heuvel van de oude landfill. Dat geldt ook voor de eerste waterplaats. Daar waar die zou moeten liggen, is er nu alleen nog een helling. Ook de grotere tanki vinden we niet, al lijkt dat gedeelte minder verstoord. Maar het is blijkbaar toch opgevuld, want er kan hier geen water gestaan hebben. Het terrein loopt af richting de sali!na zonder dat er sprake is van een dieper gedeelte, waar zich eventueel water verzameld zou kunnen hebben.

Bij de saliña vinden we nog een verroest iets. Onduidelijk is wat het is geweest. Er zitten veel restanten van buizen is, dus het zou een grote boiler geweest kunnen zijn. Aan de rand van de saliña nemen we een behoorlijke rustpauze. Fred, Carel en Hetty vermaken zich met foto's maken en François, Dirk, Eddy en ik gaan rustig zitten.

Hoewel het leuker zou zijn om een eind langs de saliña te lopen besluiten we toch om door hetzelfde gebied terug te gaan richting Bottelier, omdat dat waarschijnlijk de enige plek zal zijn, waar we weer op de weg kunnen komen zonder door de tuinen van mensen te moeten lopen. We bereiken vrij gemakkelijk de bebouwing van Bottelier en vinden daar ook een nog open kavel. Op de weg aangekomen blijkt dat het via de asfaltweg nog een behoorlijk eind lopen zal zijn om bij de auto's te komen. Dirk en Hetty gaan toch via de weg, de rest besluit weer de mondi in te trekken om zo bij de auto's uit te komen. De route via de mondi blijkt het snelst te zijn.

Voor Fred en mij komt daar een einde aan de wandeling. De rest van de groep gaat nog even naar de snackbar bij Gasora voor een drankje en een hapje. 
Al met al een goed begin van het nieuwe speurjaar.