Bahada di Daniel - Uniek Curaçao trail

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

In het verleden hebben de speurneuzen een aantal malen de Bahada di Daniel bezocht op zoek naar historische restanten in dat gebied. Daarbij zijn de "Pilaren van Jay" gevonden, zoals we die zelf hebben genoemd naar Jay Haviser, die deze pilaren eerder had gevonden.

Inmiddels heeft Uniek Curaçao een trail aangelegd vanaf Landhuis Daniel tot aan de Kueba di Pachi grenzend aan de Vlakte van Hato. Die trail leidt ook langs enkele van de pilaren.

Omdat de trail op dit moment zowel voor de heenweg als de terugweg over dezelfde route loopt, leek het ons een goed plan om te onderzoeken of er een alternatieve route terug mogelijk is.

Bahada di Daniel 20121206 058 smallDe vrijwel voltallige groep speurneuzen, François, Fred, Dirk, Michèle, Hetty, Carel, Eddy en ik, verzamelde zich om 8:15u op de parkeerplaats van Landhuis Daniel; daar troffen we ook de twee medewerkers van Uniek Curaçao, die deze trail hebben aangelegd, Bram en Robert. Met Bram en Robert voorop liepen we langs de trail. Een verademing vergeleken met hoe we daar tijdens voorgaande bezoeken onze weg moesten zoeken. Toen was er ook wel een pad over een deel van de route, aangelegd door de eigenaar van Landhuis Daniel en aangegeven middels witte verf, maar dat pad bleek in de loop van de tijd behoorlijk overwoekerd te zijn. Het nieuwe pad biedt ruim baan (een "highway" in onze ogen) en is duidelijk gemarkeerd met de bekende gele merktekens van Uniek Curaçao. Het tempo was vrij hoog en al snel ontstond er een kopgroep bestaande uit Bram, Robert, François, Fred, Dirk, Eddy en mij, met daarachter het kleine peleton (Carel, Hetty en Michèle).

Na een klein uurtje bereikten we de kliprand tussen het hoge en het middenterras; daar zocht Fred telefonisch contact met de achterhoede. In afwachting van hun komst gingen Fred en ik nog even naar boven naar het daar aanwezige Werbata driehoekspunt en het Kadaster meetpunt. Daarna genoten we van de rust en het uitzicht over het middenterras.

Toen de achterhoede aankwam bij hetzelfde punt en zelf begon aan hun rustpauze daalden wij af naar het middenterras en vervolgden daar de trail. Aangekomen bij een van de pilaren constateerden zowel Fred als ik via de GPS dat deze pilaar niet op dezelfde plaats lag als de eerder gevonden pilaren. Ook de volgende pilaar bleek kwa lokatie niet overeen te komen met de pilaren van de vorige keer. Inmiddels hebben we vastgesteld dat het om twee pilaren gaat, die we de vorige keer over het hoofd hebben gezien in de dichte mondi. In totaal hebben we nu 10 pilaren gevonden. Wat het doel is geweest van die pilaren is nog steeds niet bekend. Het zijn geen willekeurig gedumpte hopen stenen. De stenen zijn duidelijk gestapeld en veel van de pilaren hebben minimaal één rechte kant. Ze zouden mogelijk gebruikt kunnen zijn geweest om huiden op te drogen.

Na de pilaren bereikten we een grensmuur, waar we nog even bleven zitten. Daarna trokken we het laatste stuk verder naar de bovenzijde van de Kueba di Pachi. Daar bevindt zich een ingang van de grot, waardoor je, gedeeltelijk kruipend, kunt afdalen in de grot en zo op het onderste terras, de Vlakte van Hato uitkomt. Dat hebben we niet gedaan. We zijn doorgelopen naar de kliprand tussen het midden en het lage terras en hebben daar gewacht op de aankomst van de achterblijvers. De voorhoede bereikte dit punt 2 uur en een kwartier na het vertrek van Landhuis Daniel; een duidelijke aanduiding van een pittige tocht, die voor een belangrijk deel over puntige kalksteen gaat, wat het lopen niet gemakkelijk maakt. Zittend op de kliprand hadden we een mooi uitzicht op een groep koeien, die op de Vlakte van Hato stonden in een grote plas water. Een opvallend gezicht. Verder was het een genot om al die verschillende kleuren groen en rood te zien vanaf dat punt. De natuur is erg mooi op dit moment vanwege de gevallen regen.
Na aankomst van de anderen besloten we om het eerdere plan te laten varen om via een andere route terug te gaan. Omdat we daarbij over een nog niet gebaand pad zouden gaan, zou dit aanzienlijk meer tijd vergen en dan zouden we pas ver in de middag weer aankomen bij het landhuis. We liepen dezelfde route terug, waarbij we nog een rustpauze inlastten in de grote nis in de wand naar het boventerras. Om één uur kwamen we weer aan bij het landhuis. Met rustpauzes hebben we 4,5 uur gedaan over deze trail van 5,5 km. Een tocht, die ons inziens alleen te doen is voor ervaren wandelaars. Een goede optie voor minder ervaren wandelaars is om slechts één helft van het traject af te leggen en te zorgen voor vervoer vanaf het eindpunt, dus ofwel vertrekken vanaf Landhuis Daniel en dan zorgen voor een auto op de Vlakte van Hato bij de Kueba di Pachi of omgekeerd. Het laatste is het aantrekkelijkst, omdat dan na afloop een bezoek gebracht kan worden aan het restaurant van Landhuis Daniel.