Ser'i Kloof

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Nadat we de vorige keer vergeefs hadden gezocht naar de uitkijkpost, die zich ter hoogte van Fort Kloof op de Ser'i Kloof zou moeten bevinden, besloten we deze keer een rondje te lopen over het plateau boven op deze berg tot aan de top van de Ser'i Kloof en dan over de Ser'i Neger terug aan de Noordzijde om dan af te dalen richting het fort. Een ambitieus plan, maar, omdat het er op leek dat we de vorige keer een pad hadden ontdekt in de juiste richting, wilden we de uitdaging wel aangaan.
François, Fred, Carel, Eddy, Dirk, Hetty en ik verzamelden ons om 8:15u tegenover de witte vuist op de helling.

Seru di Kloof 20121004 011 smallDaarvandaan trokken we over het eerder gelopen pad naar boven. Boven op het plateau aangekomen bleek al snel dat er geen sprake was van een echt pad. Wat we aanzagen voor een pad liep al snel dood in stekelig struikgewas. Dat belemmerde de voortgang behoorlijk. Bovendien was er weinig wind, waardoor de temperatuur in de zon flink opliep. Regelmatig moesten we dan ook rustpauzes inlassen. De foto hiernaast is zo'n rustplek, nadat we de zuidzijde van het plateau hadden bereikt. Op 110 meter hoogte genoten we daar van een fraai uitzicht in de richting van Porto Marie.

We volgen de rand, maar worden al snel door de struiken gedwongen meer binnenwaarts te gaan lopen. Op een gegeven moment vinden we sporen van een aangelegd pad. Er liggen over een kleine afstand duidelijk neergelegde stenen langs een redelijk open gedeelte. Dat pad besluiten we te volgen en het brengt ons bij weer bij de stapelmuur, die langs een groot deel van de zuidelijke rand van het plateau loopt. Na een rustpauze vlak naast of op de muur gaan we verder richting de top. Dat gaat nu gemakkelijker, want er loopt een pad langs de stapelmuur. Hoewel gedeeltelijk overgroeid gaat dit toch gemakkelijker. Na enige tijd bereiken we de top op 137 meter; daar buigt de stapelmuur richting het Noorden en daar blijkt ook het pad op te houden. Er volgt beraad over hoe we verder gaan. Het is de bedoeling om om 12 uur bij Dokterstuin aan te komen om daar de (reeds gepasseerde) verjaardag van Carel te vieren met een etentje. Doorlopen is geen optie, want dan halen we het zeker niet. François stelt voor om, daar waar we zijn, af te dalen en zijn vrouw te bellen om een pendeldienst op te zetten richting de auto's. Naar beneden is een relatief gemakkelijke route, omdat er een pad naar beneden loopt. De andere optie is om terug te lopen naar het beginpunt. Fred, Hetty en ik besluiten de uitdaging aan te gaan om terug te lopen. We moeten dan om kwart voor twaalf bij de auto's zijn. Het wordt een echte race tegen de klok, want, eigenwijs als we zijn, nemen we niet exact dezelfde route terug, maar proberen we meer rechtstreeks naar het beginpunt te lopen. Fred houdt de druk hoog door met enige regelmaat af te roepen hoeveel tijd we nog hebben om bij de auto's te komen. Geen tijd voor rustpauzes en de struiken werken niet echt mee om het beoogde tempo te halen. Uiteindelijk komen we toch weer uit op het pad dat we op de heenweg hebben genomen en daarvandaan laat de GPS ons zien waar we moeten lopen. Elf minuten te laat komen we bij de auto's aan, maar Dokterstuin ligt niet zo ver weg en het lukt me om toch nog om exact 12 uur aan te komen op de parkeerplaats.
Even later zitten we allemaal aan ons welverdiende drankje. Michèle en Ai Wah voegen zich bij ons en al snel zijn alle inspanningen vergeten en genieten we van een gezellige lokale maaltijd, waarbij Carel zich verdiept in een aantal historische boeken en tijdschriften, die François voor hem heeft meegebracht.