Omgeving Willebrord

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Na de pittige tochten van de afgelopen weken besloten we het deze keer wat rustiger aan te doen. Fred had weer twee ruïnes gevonden op de Kadasterkaart van 1962, die niet voorkomen op de Werbata kaart; de kadasterkaart van 1993 toont op de lokatie van een van de twee ruïnes een rechthoek, m.a.w. daar stond nog iets in 1993.

We starten onze tocht bij het huis van François om 10 over acht. Vandaar gaan we naar het terrein van Porto Marie, maar vinden de poort gesloten tot half tien. François wil nog een andere plek onderzoeken, n.l. de ruïne van een landhuis (Zorgvlied?) schuin tegenover landhuis Hermanus. We parkeren onze auto's langs de weg en gaan te voet het terrein op.

Omgeving Willebrordus_20110217_004Daar blijken nu twee containers te staan. En verder alleen nog een waterbak. Zo te zien is het terrein volledig gebulldozerd. Slecht nieuws. Op basis van de sporen, die we vinden, concluderen we dat er zowel een oud als een nieuw gebouw heeft gestaan. We vinden sporen van oude dakpannen en moderner beton. Maar veel is er niet meer over. De bulldozer heeft grondig zijn werk gedaan.

Ook de waterbak is een combinatie van oud en nieuw beton; in de openliggende wand vinden we koraalresten verwerkt in het beton, maar de bovenrand is zeer glad nieuw beton.

We doorzoeken de wijde omgeving om te zien of er nog restanten van bijgebouwen te vinden zijn. Afgezien van enkele bijzondere dakpannen, die Fred vindt, en een meertje met een dam, gevonden door Dirk, ontdekken we verder niets.

Intussen is het half tien geworden en trekken we weer naar Porto Marie. Daar parkeren we de auto's bij een zijweg, waar volgens de GPS de ruïnes niet al te ver vandaan liggen. Een prachtige tamarindeboom markeert de plek. De GPS wijst ons de weg, al moeten we daar regelmatig van afwijken, omdat ook hier op sommige plaatsen de mondi vrij dicht is. Maar het is aanzienlijk beter dan de vorige keer. We vinden vrij eenvoudig de eerste ruïne op de plaats, waar die is aangegeven op de kadasterkaart van 1962. Het blijkt een ruïne te zijn van een oud Kunuku-huisje met aan beide tegenover elkaar liggende lange zijden een ingang. Als ik het trapje van een van die ingangen probeer te fotograferen, word ik aangevallen door bijen. Snel ren ik terug naar de anderen en we waarschuwen Dirk, die ook aan die zijde van de ruïne staat. Iets later probeer ik toch nog een foto te maken van het trapje, maar weer jagen de bijen me weg. Het is een kleine soort; ik ben bij beide pogingen gestoken, maar dit leidt niet tot een zwelling. Dat valt dus weer mee. Maar we besluiten toch maar daar weg te gaan en op zoek te gaan naar de tweede ruïne. Ook die vinden we op de aangegeven plaats en ook dit is een ruïne van een kunuku huis. Bij deze ruïne staat een deel van de korte muur nog overeind en er is een fundering te zien van een bijgebouwtje; François oppert dat dit misschien een later bijgebouwd keukentje is geweest. Fred en ik trekken de mondi in om te kijken of er in de omgeving nog iets is. We vinden een nauwelijks nog boven de grond uitstekende stapel stenen. Omdat die stapel over een grotere afstand doorloopt en omdat er op de kaart een terreingrens is aangegeven concluderen we dat het om een grensmuur gaat.

Omdat we nog tijd over hebben parkeren we vervolgens onze auto's op de parkeerplaats van het strand van Porto Marie en volgen de aangelegde trail de Seru Mateo op. Een mooie trail met een grote diversiteit aan planten en mooie vergezichten. Een verademing om te lopen vergeleken bij onze normale tochten door de natuur. Boven genieten we van het uitzicht en onderzoeken we de top op een Kadaster meetpunt. We vinden er geen.

Terug beneden krijgt Dirk een lekke band bij het wegrijden. Nadat we die hebben vervangen rijden we terug naar het huis van François en beëindigen we deze voor ons doen relaxte wandeling.