Seru di Bientu

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Fred had op de kaart van het kadaster van 1963 op de helling van de Ser'i Bientu tegenover Newtown een ruïne gevonden, die niet op de Werbata kaart (1906) en ook niet op de recente kadaster kaart (1993) staat. Dat vraagt natuurlijk om nader onderzoek. Fred had de coördinaten van de ruïne in zijn GPS gezet en ook naar mij gestuurd, zodat ik de positie ook in mijn GPS had. Op donderdag 10 februari 2011 togen we (François, Fred, Dirk en ik) richting Lagun. Daar vroegen we bij een huis of we de auto mochten parkeren en we kregen zelfs toestemming om de auto binnen te zetten. Dat is pas gastvrijheid!

Seru_di_Bientu_20110210_009_smallDaarna gingen we op pad. Eerst terug naar een hek dat we gezien hadden langs de weg. Daar konden we naar binnen en we volgden het pad. Dat bleek dood te lopen op een weekendhuis. Even terug gingen we een ander pad op, maar we kwamen weer bij hetzelfde weekendhuis uit, maar deze keer aan de achterzijde. De mondi eromheen zag er ondoordringbaar uit, dus we besloten terug te gaan en de zandweg naar de ruïnes van Newtown te volgen. Op de kadasterkaart van 1993 stond daar een zijweg op, die ons vrij dicht bij de gezochte ruïne zou brengen. Helaas konden we geen spoor meer vinden van deze zijweg, dus we hadden geen andere keus dan de mondi in te gaan. Die bleek zeer dicht te zijn, waarbij Palu di Lechi (een plant met lange taaie stengels) het ons behoorlijk moeilijk maakte. Op veel plaatsen moesten we nagenoeg kruipend of gehurkt lopend ons een weg banen onder de struiken door. We vorderden dan ook zeer langszaam. We waren blij als we weer even rechtop konden staan. Dat was dan ook meestal een plek waar we een korte pauze inlasten. Het had 's morgens wat geregend, dus de luchtvochtigheid was hoog, maar gelukkig was het niet al te warm. Maar regelmatig drinken blijft belangrijk.

Uiteindelijk kwamen we op de helling terecht en daar was de natuur wat opener. Op basis van de GPS liepen we op ons doel af, maar daar konden we in eerste instantie niets vinden. We verspreidden ons en doorzochten de omgeving. Fred en François stuitten zo op een verdacht rijtje stenen. Zou dit dan alles zijn wat over was van de ruïne? We doorzochten de omgeving op artefacts om bevestiging te krijgen van bewoning, maar het enige dat we vonden waren wat glasscherven, die afkomstig lijken te zijn van een petroleumlamp.

Na een rustpauze besluiten we terug te gaan. Iets lager op de helling stuiten we op een duidelijk gestapeld muurtje. Maar ook hier verder niets in de omgeving. Wel is het terrein boven het muurtje vlakker dan de omgeving; het zou kunnen zijn dat het muurtje is opgericht om een vlak terrein te maken voor (houten) bebouwing. We zullen er wel nooit achter komen.

We zetten onze tocht naar beneden voort en stuiten op een koraal. Waarschijnlijk uit de twintiger jaren van de vorige eeuw. Het is oud beton en hij komt niet voor op de Werbata kaart (1906); binnen in de koraal is een waterbak voor vee. De wanden van de koraal zijn een mooi voorbeeld van het gebruik van glijbekisting. Als een laag beton was gestort en gedroogd, werd de bekisting omhoog geschoven en werd de volgende laag aangebracht. Die afzonderlijk gestorte lagen beton zijn duidelijk zichtbaar. Wat verder opvalt is dat er allerlei stenen zijn gebruikt als vulling voor het beton. De waterbak zelf lijkt overigens ouder, want die is gemaakt van cement met stukken koraal erin.

De weg terug is ook niet gemakkelijk, maar uiteindelijk bereiken we de weg naar Westpunt ter hoogte van de ingang naar Playa Jerimi vlak bij een oude muur, die een restant blijkt te zijn van een bebouwing bij een tanki. Terwijl we daar naar staan te kijken komt een busje aanrijden met daarin dezelfde vrouw, die ons 's morgens toestemming had gegeven om de auto te parkeren op het erf van haar moeder. We mogen met haar mee terug rijden naar het huis. Een uitnodiging, die we graag aannemen, want de tocht heeft ons behoorlijk vermoeid.

Het is een tocht waarin we een traagheidsrecord hebben gebroken. De gemiddelde snelheid door de mondi is ruim minder dan 500 meter per uur geweest. Zou dat iets zijn voor het Guiness book of records?