Zoektocht naar oud anker - Jan Thiel ankerplaats

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Op vrijdag 12 november 2010 waren twee bezoekende Amerikaanse archeologen, die beiden nauw betrokken zijn bij diverse Stimana-projecten, Dennis Knepper en Ray Hayes, met François en mij te gast bij Substation Curaçao, waar we in de gelegenheid werden gesteld om de submarine te gebruiken voor een tweetal archeologische trips.

Archeologisch interessant is de ankerplaats Jan Thiel, omdat daar in het verleden schepen geankerd moeten hebben voor het vervoer van het in de saliña gewonnen zout. Dat betekent dat er historische ankers en andere artefacten uit die tijd kunnen liggen. Tijdens een eerdere tocht met de submarine in dat gebied waren twee ankers gezien door leden van het team van Substation Curaçao.

Substation_Curacao_20101112_007_smallIn een uitgebreide voorbespreking op donderdag werd besloten om de ochtend te besteden aan het lokaliseren van de twee oude ankers; in de middag zouden we een systematisch zoekpatroon oefenen tussen twee lijnen, die al aanwezig zijn in de buurt van de haven van Substation Curaçao. Doel daarvan is om vast te stellen hoe de submarine gebruikt kan worden bij een systematische zoekactie, zoals die bijvoorbeeld uitgevoerd zou kunnen worden tussen twee basislijnen aan weerszijden van het zoekgebied. Als artefacten worden gevonden is het van belang om de lokatie van artefacten zo nauwkeurig mogelijk te bepalen onder water.

Om half negen melden we ons bij Substation Curaçao. Daar waren de voorbereidingen al in gang gezet om de onderzeeër in het water te leggen en de volgboot gereed te maken.

Tijdens de ochtendduik gingen Ray en Dennis voorin de submarine op de bankjes liggen; François ging achterin op het bankje achter de piloot en ik ging met mijn GPS mee in de volgboot. Aan de submarine zou een boeilijn worden gekoppeld van 300 voet (90 meter), zodat we boven water konden vaststellen waar de submarine zich bevond.
Omdat de positie van de ankers niet nauwkeurig bekend is, werd besloten om de submarine boven water te slepen tot een punt voorbij de meest waarschijnlijke positie om van daaruit richting de haveningang te gaan zoeken. De zee was gelukkig gekalmeerd na de ruwe golven in de voorgaande week, dus de trip in de volgboot was rustig. De submarine slingerde nogal aan de sleepkabel, maar ik heb geen van de inzittenden hierover horen klagen, dus dat viel blijkbaar ook nogal mee.
Na aankomt op de plaats van bestemming werd de submarine losgekoppeld, de boeilijn aangekoppeld en vervolgens begon de duik. Al snel kregen we via de radio bericht dat er een vrijzwevende ankerlijn werd gezien. Daarvan heb ik de coördinaten met de GPS bepaald. Vrij snel daarna kregen we bericht dat ook het anker gevonden was. We trokken de boeilijn zo strak mogelijk en ik nam een GPS-positie op van de lokatie. Daarna ging de submarine op zoek naar het tweede anker, waarbij hij naar een diepte van 300 voet ging. Helaas werd het tweede anker niet gevonden. Wel werd onderweg een Manta Ray gezien.

Na bijna anderhalf uur duiken kwam de submarine weer boven water. Na aankoppelen werd hij weer terugvervoerd naar de haven, waar hij op eigen kracht naar binnen voer. Ondanks het feit dat het tweede, kleinere anker niet werd gevonden, waren de beide archeologen zeer enthousiast over de mogelijkheden van de submarine voor archeologisch onderzoek onder water.