Jan Thiel West

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Op 11 november 2010 organiseerde François een wandeling door het natuurgebied bij Jan Thiel ten Westen van de baai. Belangrijkste reden voor deze lokatie was om de beide Amerikaanse acheologen, Dennis en Ray, die voor een kort bezoek op het eiland zijn, de omgeving te laten zien, waar in het verleden aan zoutwinning werd gedaan. Dennis en Ray gaan met de submarine van Substation Curaçao op zoek naar ankers en mogelijke andere artefacten op de ankerplaats Jan Thiel. Deze onderwater zoektocht wordt mogelijk gemaakt door de beschikbaarstelling van de mini-onderzeeër met volgboot en noodzakelijke bemanning door Substation Curaçao voor dit onderzoek.

JanThiel_West_20101111_007_smallDe wandeling loopt vanaf de publieke baai van Jan Thiel eerst naar een bouwwerk dat we lang hebben aangezien voor een de restanten van een oud fort, maar waarvan we uiteindelijk hebben vastgesteld dat het meer waarschijnlijk de restanten zijn van een steenbrekerij. Het gebruikte cement is van te recente datum voor een historisch fort en de lokatie is onwaarschijnlijk voor een fort.

De route werd vervolg over het keurig vrijgehouden pad richting de doorgang van de lagune naar de zee. Daarbij passeerden we de oude 19e eeuwse weg, die is aangelegd met oude, waarschijnlijk hergebruikte stenen. De zijwand van de weg bestaat uit oude, rechte, gestapelde stenen, die mogelijk afkomstig zijn van de zoutschuur bij het strand (overschot of hergebruikt na instorten van die zoutschuur).

Het volgende bezoek was aan de kalkoven met waterbak, die links van het pad ligt. Dat pad eindigde deze keer onverwachts, omdat het water in de lagune zo hoog staat vanwege de recente overvloedige regenval, dat het pad onder water staat. Een uitzonderlijke situatie! Gelukkig kunnen we de kalkoven en daarna het strand bereiken door iets hoger te gaan lopen.

Ook de oude zoutschuur tussen de lagune en het strand blijkt gedeeltelijk vol water te staan. Het is maar goed dat er al lang geen zout meer in wordt opgeslagen. De wanden van de zoutschuur zijn ingestort, maar er zijn nog duidelijk zichtbare restanten van de muren te zien.

We hoorden al enige tijd watergeklater en nu wordt duidelijk waar dit vandaan komt. Het water in de lagune staat zo hoog (ca 1 meter hoger dan het zeewater), dat dit zich met enige kracht een weg heeft gezocht door de oude doorgang naar de zee. Verder lopen richting het Seaquarium is dan ook geen optie zonder natte voeten te krijgen. We besluiten daarom om terug te gaan naar het beginpunt via de bovenkant van de klif. Het kost nog enige moeite om het pad te vinden, omdat dit inmiddels overwoekerd blijkt te zijn. De natuur geniet van de overvloedige regen en laat dit blijken door sterke groei.

Uiteindelijk dalen we van de klif af en lopen het laatste stuk beneden langs de oude baai terug richting de auto's.