Terug naar de Seru Francisco Jobo - verder zoeken naar mijnbouw

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Seru Francisco Jobo 20160303 014 smallOp 3 maart gingen de archeologie speurneuzen terug naar het Christoffelpark. Het zoeken naar mijnbouwactiviteiten op de hellingen van de Seru Francisco Jobo is nog lang niet over. Vorige week hebben we de zijde van deze berg onderzocht ten Noorden van de bekende mangaanmijnen. Daar hebben we enkele plekken gevonden waar enige mijnbouw kon worden vastgesteld. We hebben daarbij aangenomen dat het om proefmijnen ging.
Deze keer gingen we op zoek ten Zuiden van de bekende mijnen, zowel op de Oostelijke als de Westelijke helling van de berg.
We parkeerden onze auto's op dezelfde plek als de vorige keer en gingen daar weer naar boven. Daarbij hielden we een track aan iets ten Zuiden van waar we de vorige keer liepen. Enkele speurneuzen hadden daar de vorige keer sporen van mijnbouw gevonden net onder de top. Dat was dus ons eerste doel.

En inderdaad troffen we daar een vrij groot gebied aan, waar mijnbouw had plaatsgevonden. Deze keer trokken we de conclusie dat dit geen proefmijn was, maar dat hier dagbouw is gedaan, m.a.w. dat dit een oppervlaktemijn is geweest. Verder zoekend dicht onder de bergrug vonden we nog een dergelijk gebied, waar duidelijk sprake is geweest van mijbouw, ook hier in een oppervlaktemijn. Op basis daarvan formuleerde Fred de theorie dat de mangaanmijnbouw in dagbouw is gedaan, zoals ook gebruikelijk is elders in de wereld. Dan zouden de twee tunnels proefboringen zijn geweest om na te gaan of er ook binnen in de berg mangaan te vinden was. Dat zou verklaren waarom de enige toegankelijke tunnel plotseling stopt. Wat wij nu vaststellen is dat er veel meer mangaan te vinden is aan het oppervlak dan we hebben gezien in de wanden van de tunnel.

De fabriek om mangaan te verwerken is te vinden aan de Westelijke (Jerimi) kant van de Seru Francisco Jobo, dus het lijkt waarschijnlijk dat er oorspronkelijk mangaan is gevonden aan die kant van de berg. Na een pauze besloten we dan ook verder te zoeken aan de Westelijke kant van de berg. Helaas troffen we daar nergens mangaan aan. Het zou onder de grote Teku-velden verborgen kunnen zijn, maar ook dan zouden we toch enige sporen moeten hebben aantreffen. Het lijkt erop dat aan de Jerimi- kant van de berg een andere rotssamenstelling is dan aan de andere kant.
De Seru Francisco Jobo is een langgerekte berg, dus we hebben nog behoorlijk wat terrein te onderzoeken voordat we kunnen stellen dat er geen mijnbouw is geweest aan de Jerimi-zijde van de berg.

Op een gegeven moment besloten we er voor deze dag een punt achter te zetten. We staken weer de bergrug over en begonnen aan de moeizame afdaling om terug te gaan naar onze geparkeerde auto's. Het is moeizaam, omdat de helling nogal steil is en dichtbegroeid met soms vrij stekelige planten.

Volgende week zullen we hier terugkomen on verder te zoeken ten Zuidoosten van het verste punt van deze keer.

Ik had enkele stenen met mangaan meegenomen uit de oppervlaktemijnen om te proberen het verwerkingsproces thuis te doen. Zoeken op Internet resulteerde in de meest haalbare verwerkingsmethode voor thuisgebruik met uitzondering van de laatste stap waar een hogere temperatuur voor nodig is dan voor mij thuis haalbaar is.
Een korte beschrijving in het Engels van deze "haalbare" verwerking staat hieronder:

Electrolytic manganese

For applications in which pure manganese is preferred, manganese ores are roasted to obtain an MnO calcine, and this is dissolved in sulfuric acid to form a manganous sulfate solution. The addition of ammonia precipitates iron and aluminum, and the addition of hydrogen sulfide precipitates arsenic, copper, zinc, lead, cobalt, and molybdenum. The purified solution is then fed into the cathode portion of an electrolytic cell, and, with the passage of electric current, manganese is deposited in layers a few millimetres thick on a stainless-steel cathode sheet. Cathodes are extracted periodically, and the manganese deposits are removed by hammering. The flakes are heated to 500 °C (925 °F) to remove hydrogen, resulting in a powdered manganese of greater than 99.9 percent purity.

Andere verwerkingen gaan uit van het smelten van het erts in ovens en daarna verder verwerken. Dat is thuis zeker niet haalbaar. Maar bij het bestuderen van de verschillende manieren om mangaanerts te verwerken tot mangaan rees bij mij de vraag wat er gedaan is in de verwerkingseenheden bij Jerimi. Zeker geen electrolyse, want daarvoor is veel electrische energie nodig en die was op dat moment (1880) daar niet beschikbaar. Waarschijnlijk werd er daar alleen verrijking van het erts gedaan om het beter exporteerbaar te maken. Een nieuw bezoek aan deze verwerkingseenheden kan daar mogelijk meer licht op doen schijnen. Wat ik me herinner is dat daar een oven is geweest, er zijn tenminste restanten van een schoorsteen zichtbaar, en er zijn enkele bakken, die een vloeistof hebben kunnen bevatten. Reden genoeg om ook daar nog eens een bezoek aan te brengen.