Mijnbouw op de Seru Sami

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Op donderdag 9 juni trokken François, Fred, Dirk, Michèle en ik naar Vaersenbaai. Daar parkeerden we de auto's om vervolgens langs de weg richting de saliña terug te lopen. Doel is de Seru Sami. Fred en François zijn daar al eerder geweest en de Werbata-kaart geeft aan dat er een "mijnput" is en een "oud graf". De vorige keer hebben François en Fred inderdaad een oppervlaktemijn gevonden, of in ieder geval sporen van mijnbouw, maar er zou ook een mijngang in de bergwand zijn en die proberen we vandaag te vinden.

SeruSami_20110609_018_smallBij een afslag op de weg van Bullenbaai gaan we een zandweg op, die ons langs een huis naar een vlakte voert aan de voet van de Seru Sami. Overduidelijk is dat daar veel water doorheen gestroomd is; er liggen overal bergen zand met daartussen watergeulen. In en om die bergen zand liggen stenen, maar ook schelprestanten en groen en rood kopererts. Het is duidelijk dat hier of hier in de buurt mijnbouw heeft plaatsgevonden. Indezelfde omgeving vinden we ook een rechthoekige ruïne met een vrij klein oppervlak, maar met dikke muren. Dit zou de opslagplaats geweest kunnen zijn voor springstoffen, die bij de mijnbouw werden gebruikt.
Ook het "oude graf", dat op de Werbata-kaart is aangegeven, vinden we. Het zijn feitelijk de restanten van twee graven, waarschijnlijk cilindergraven, al is dat alleen nog maar bij een van de twee enigszins te zien. En dan moet je nog goed kijken ook.
Na een rustpauze overleggen we wat het geschikste aanvalsplan is om te zoeken naar de mijngang, die in de bergwand zou moeten zijn. François en Fred hebben de vorige keer al een deel van de Oostelijke helling richting het Noorden gedaan, dus wij richten nu onze aandacht op de Oostelijke bergwand richting het Zuiden. Eerst gaan we tot helemaal de bovenste rand; we komen onderweg geen mijngang tegen. Die zou mogelijk lager kunnen liggen, dus we spreiden ons wat over de helling en klimmen op verschillende hoogten richting het Oosten langs de bergwand. Fred is uiteindelijk weer helemaal boven en François helemaal beneden. Dirk, Micheèle en ik zitten daar ongeveer halverwege tussenin. Helaas vinden we geen van allen een spoor van de gezochte mijngang.

Het is inmiddels elf uur geworden en we besluiten om richting de kust te gaan, omdat we weten dat we dan het pad moeten kruisen dat loop van Boca Sami naar Vaersenbaai. Dat blijkt gemakkelijker gezegd dan gedaan, want we komen zeer dichte mondi tegen met daarin planten met veel stekels en daarnaast Manzaliñabomen. Maar uiteindelijk bereiken we een uur later eindelijk het pad. Dan is het nog een eind lopen tot bij Vaersenbaai, maar we hebben geen last meer van de mondi.