Cas Abou - een rooi ten Oosten van het landhuis

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Cas Abou 20160128 043 smallCas Abou is een plantage, die we al vele malen bezocht hebben, maar er zijn nog steeds plekken, waar we niet zijn geweest. Een van die plekken is een grote rooi ten Oosten van het landhuis. Volgens de Werbata kaart van 1909 zijn er 4 dammen in deze rooi aangelegd om op die manier een gebied te creëren, waar het water langer wordt vastgehouden na regenval. Zo wordt het mogelijk om daar landbouw te bedrijven. Altijd een interessant gebied om te onderzoeken.
Volgens de Werbata kaart gaat het in dit geval om aarden dammen..

Wij, François, Fred, Carel, Eddy, Hetty, Chris en ik troffen elkaar op donderdag 28 februari 2016 om 8 uur 's morgens op de parkeerplaats van het landhuis Cas Abou. Carel had twee gasten uitgenodigd voor deze wandeling, Winnie and Frits.

Om naar het begin van de rooi te gaan, liepen we eerst naar een put, die we ook al in het verleden hebben bezocht. De laatste keer dat we hier waren, hadden we een ladder bij ons om in de put af te dalen. Deze keer staat er water in de put, vrij modderig water vanwege de losse grond, die we vorige keer onderin de put vonden, maar er staat hier tenminste nog water. 
Daarvandaan gingen we in de richting van een kleine heuvel. De speurneuzen hebben een eigenaardige hobby. We willen op elke heuveltop staan in elk gebied, waar we komen; dus ook deze keer. Het was niet altijd gemakkelijk om onze weg door de begroeiing te vinden. Op de grond troffen we veel Infrou aan en daarboven Wabi, Palu di lele en Brasia, allemaal met stevige stekels.
Het uitzicht vanaf de top viel tegen. De heuvel is laag, slechts 35 meter, en bovendien flink begroeid, dus er was weinig zicht.

We vervolgden onze route naar het gebied, waar de dammen liggen. Onze GPS-en zijn uiterst waardevol in zo'n geval, want door een waypoint te zetten op het doel, toont de GPS ons de richting, die we moeten volgen. Vanwege de dichte en stekelige vegetatie kunnen we niet altijd de rechte lijn volgen, maar de GPS zal ons altijd bij het doel brengen. Het enige probleem kan zijn dat de kaart zelf niet nauwkeurig is en dat bleek deze keer het geval te zijn. Toen we volgens de GPS aankwamen bij ons doel, zagen we geen dam, maar met wat zoeken in de omgeving vonden we toch al snel de eerste dam. Een lage muur van gestapelde stenen, waarschijnlijk in het verleden bedekt met een laag aarde.

In de buurt van de dam namen we onze traditionele appelpauze. Nadat we weer voldoende uitgerust waren, gingen we verder via de rooi. Onderweg vonden we de vier dammen, die staan aangegeven op de Werbata kaart. Maar tot onze verbazing vonden we na de laatste aarden dam ook nog een flinke stenen dam, verstevigd met steunberen. Deze dam staat niet op de Werbatakaart, maar dat is niet vreemd, want hij is waarschijnlijk van na die tijd. Maar, hij staat ook niet op de andere kaarten, die we hebben, de Kadasterkaarten van 1962 en 1993. En dat is vreemd, wat dit object is veel groter dan de vier aarden dammen, die we gevonden hebben.

Verderop in de rooi vonden we nog twee dammen, die ook niet staan aangegeven op een van de kaarten, en een tanki, dat wel is aangegeven op de Werbatakaart.
De tanki ligt dicht bij de oude weg van Porto Marie naar Cas Abou. Via die weg, hoewel daar nauwelijks nog een spoor van is te zien, liepen we richting de huidige zandweg van het landshuis naar het strand. Via die zandweg waren we weer snel terug bij onze auto's.

Het was weer een leuke tocht. Na de tocht gingen de meeste speurneuzen nog voor een drankje naar Toko Willebrord voordat ze naar huis gingen.