Cas Abou - grens met San Juan

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

CasAbou 20150528 054 smallOp donderdag 28 mei gingen de archeologische speurneuzen naar Cas Abou. We parkeerden onze auto's naast het landhuis. Uiteraard hadden we ook hier toestemming gevraagd en gekregen van het Algemeen Pensioenfonds Curaçao (APC) om het gebied te betreden. Ik maakte nog snel een rondje rondom het landhuis om het van alle kanten te fotograferen. Het huis is verlaten, maar nog in vrij goede conditie. Naast het landhuis ligt de magazina. Die ziet er vrij modern uit. Anders dan de magazinas, die ik ken van andere landhuizen. De magazina is nu verdeeld in 4 aparte opslagunits, elk met een eigen deur. 

Toen iedereen aangekomen was, een kleine groep en één gast, Chris Winkel, vertrokken we in de richting van de zoutpannen van Cas Abou. We probeerden een oude zandweg te volgen, die is aangegeven op de Werbata-kaart, maar die was niet echt meer zichtbaar. We gingen via een rooi min of meer in een rechte lijn naar de zoutpannen. De begroeiing was vrij open hoewel op de grond veel schijfcactussen stonden. Die zijn nooit echt leuk om doorheen te lopen, want de stekels gaan moeiteloos door broek en de bovenkant van de schoenen heen.

We kwamen een modern gebouw tegen waar we ons bij afvroegen waarom het hier, midden in de mondi, was gebouwd. Het is gebouwd met een vlakke cementen vloer en een dak gesteund door stalen balken. Aan beide zijden wordt de zijwand gevormd door grote containers, die blijkbaar dienen als opslagruimte. Het ziet eruit alsof het nooit is gebruikt. Het lijkt een verspilling van veel geld.

De zoutpannen waren volledig droog en bevatten ook geen zout. Blijkbaar lopen deze pannen niet meer onder. We hadden niet voldoende tijd om de pannen en omgeving te onderzoeken, want we wilden de grens tussen Cas Abou en San Juan onderzoeken. Daar hoopten we een oude grenspaal aan te treffen. We verlieten de vlakte bij de zoutpannen en drongen de vegetatie weer binnen in de richting van een tanki en een dam ten Zuiden van de grens. Het tanki bereikten we als snel. Ook dit was volledig droog. We zochten even in de omgeving van de tanki naar een indigobak, want dit leek ons een goede locatie om er een te bouwen. Toen we niets vonden gingen we verder naar de dam. Zoals de kaart al aangaf is dit een aarden dam; hij is wel langer dan de kaart laat zien. Daar waar de dam de rooi kruist namen we onze traditionele appelpauze. Uitgerust gingen we weer verder in de richting van de grens tussen de twee plantages.

Die grens is duidelijk zichtbaar; er ligt hier nog een stapelmuur, hoewel soms onderbroken. De muur is dan weer eens hoog, dan weer eens beduidend lager (waarschijnlijk ingestort in de loop van de tijd). We volgden de stapelmuur in Oostelijke richting. Op een gegeven moment zou de grens naar het Oostnoordoosten moeten afbuigen volgens de kaart. Tot onze verrassing gebeurde dat niet maar vonden we een scherpe hoek in de muur. Daar komt volgens de kaart een 'groene' muur (kan zowel een hek als een stapelmuur zijn) uit op de grensmuur. Maar de grensmuur zelf loopt niet door. En in dat ontbrekende stuk grensmuur ontdekte Chris twee pilaren, blijkbaar de restanten van de oude grenspoort in de zandweg tussen San Juan en Cas Abou. Elk van beide pilaren bevatte twee IJsselsteentjes met daarin een tekst gegraveerd. Op de linker pilaar gezien vanuit het terrein van Cas Abou staat de tekst "Gr St Jan" (Groot Sint Jan) en in de  rechter pilaar de tekst "Oost trankeer" ter aanduiding dat dit de Oostgrens betreft van San Juan. Deze vondst was meer dan we gehoopt hadden te vinden.
Ik heb nog getracht de grens te volgen zoals die op de kaart is aangegeven, maar er is geen spoor meer te zien van de stapelmuur, die eerder wel zo duidelijk aanwezig was. Het ontbrak ons aan de tijd om verder te zoeken, want we wilden om 12 uur bij Dokterstuin zijn om daar een verjaardag te vieren; dat is een goede traditie geworden van de speurneuzen. En deze keer ging het om mijn eigen 65e verjaardag. Enigszins verlaat, maar daar was ik zelf debet aan door op mijn verjaardag op vakantie te zijn. Het werd er niet minder gezellig om.