San Sebastiaan - waterwerken

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

San Sebastiaan 20140821 016 smallVorig jaar gingen we op 8 augustus voor het eerst naar de voormalige plantage van San Sebastiaan. Ons doel toen was het dorpje dat we op de kaart van Werbata hadden gezien; we vonden inderdaad een aantal fundamenten en artefacten; bovendien vonden we een indigobak, die eerder niet bekend was. Dit jaar gingen we op 21 augustus terug naar dit gebied. Op de Werbata kaart is een aantal dammen te zien en een tanki met een stenen muur. Deze waterwerken waren ons doel voor deze trip.
We parkeerden onze auto's bij François thuis. Fred kwam met zijn nieuwe auto, een mooie 4x4 pickup truck.
We wandelden vanaf het huis van François naar het gebied tegenover het landhuis San Sebastiaan. Daar werden we begroet door de eigenaar van het landhuis, de heer Harold Hollander. Hij bewoont dit huis met zijn gezin sinds augustus 1969; hij heeft het landhuis gekocht inclusief de grond naast en achter het landhuis van de erven Statius Muller. Het gebied recht tegenover het landhuis kon hij toen niet kopen, omdat de toenmalige overheid de weg recht wilde trekken door dat gebied heen ten koste van de daar aanwezige historische gebouwen (melkhuisje en restanten van het voormalige dorp). Gelukkig is er van die plannen tot op heden niets terecht gekomen.
Na enige tijd met hem gesproken te hebben, begonnen we aan onze tocht door de mondi.

Het eerste deel van onze tocht was gemakkelijk, omdat er een oud pad is. Niet helemaal vrij van begroeiing, maar stukken beter dan wanneer je jezelf een weg moet banen door de planten. Daardoor kwamen we in korte tijd aan bij de indigobak en de put, die we de vorige keer hebben gevonden. Deze liggen nog steeds in een dichte begroeiing. Vorig jaar hebben we de planten in de middelste bak (de slagbak) gesnoeid en die bak is nog steeds vrij schoon van begroeiing. Bijzonder interessant aan deze indigobak is dat er nog een deel van de kleinste bak (de vangbak) boven de grond ligt. Bovendien heeft deze indigobak een steunmuur aan beide zijden van de bovenste (rottings) bak en zijn er sporen van nog twee bakjes links en rechts van het systeem. De toevoeging van een extra bak is ook te zien bij de indigobak van St. Michiel en nog enkele andere, maar wat het doel was van die toevoeging is ons niet bekend.

Dichtbij de put is een aarden dam, maar die is nog nauwelijks herkenbaar als zodanig omdat hij vrij laag is en helemaal overgroeid met struiken. Wat duidelijk blijkt uit de lokatie van deze dam en de put is dat de Werbatakaart niet erg nauwkeurig is in dit gebied. Er is een afwijking van een kleine 30 meter.

Daarvandaan liepen we in Oostelijke richting naar de lange aarden dam, die is aangegeven op de Werbatakaart. We vonden die dam inderdaad, maar het is niet alleen een aarden dam. Binnenin de dam is een versterkingsmuur van gestapelde stenen. Die stenen muur is zichtbaar op de plekken waar een deel van de aarde is verdwenen. Hoogstwaarschijnlijk was deze dam helemaal intact toen Werbata dit gebied in kaart bracht en daardoor kon hij de stenen versterking niet zien.
Aan het verre einde van deze dam vonden we een tamelijk modern uitziend betonnen damhoofd. Daaraan vast en loodrecht op de aarden dam was een betonnen dam aangelegd. Waarschijnlijk aangelegd om het water langer vast te houden. Er stond geen nummer op dit damhoofd.

Na een rustpauze trokken we verder in Zuidelijke richting naar een tweede aarden dam. Ook die bleek een stenen versterkingsmuur erin te hebben. Dicht bij het damhoofd was een groot termietennest en Carel, die voorop liep, waarschuwde de rest dat er een behoorlijke bijenactiviteit rondom dat nest was. We pakten dus onze Baygon spuitbussen uit onze rugzakken en gingen via een omtrekkende beweging voorzichtig naar het damhoofd. Dit damhoofd was van een oudere constructie dan het andere. Het bestond uit een gepleisterde wand van gestapelde stenen.

Onze volgende stop was bij de tanki. Het is een vrij grote, maar compleet droge tanki, of Pos di pia. Van de stenen muur, die op de Werbatakaart is aangegeven, is niet veel meer te zien.
François had gehoord dat er in de omgeving een hofi met Tamarindebomen was, maar daarvan konden we niets terugvinden. Je zou verwachten dat het in de buurt van de tanki zou zijn, maar er waren geen Tamarindebomen in de buurt.

Intussen begon het behoorlijk warm te worden en we besloten de kortste route te nemen naar het pad, dat we in het begin hadden gebruikt. De GPS toonde ons hoe we moesten lopen. Toen we weer aankwamen bij de weg, groetten we nogmaals de eigenaar van het landhuis en liepen we naar het huis van François en Ai Wha. Daar werden we getrakteerd op chips en bier. En, omdat op die dag en de vorige de zon vertikaal boven Curaçao zou staan, hebben we op het juiste moment foto's gemaakt om de minimale schaduw op de grond vast te leggen.

Er kunnen geen rechten worden ontleend aan dit verslag.