Rif St Marie - oude huisjes en Pos di Pia

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Meer dan twee jaar na mijn vorige bezoek aan dit gebied gingen de archeologische speurneuzen opnieuw naar de voormalige plantage Rif St. Marie. Deze keer waren we geïnteresseerd in de vele huisjes, die zichtbaar zijn op de oude topgrafische kaart uit het begin van de 20e eeuw (Werbata, 1909). 
We parkeerden onze auto's dicht bij de afslag op de weg naar Daaibooi naar Coral Estate. Daar is het begin van een zandweg, waarover we gemakkelijk dichter bij de oude huisjes konden komen. Die zandweg is de oude weg, die zichtbaar is op de Werbata kaart.

RifStMarie 20130801 006 smallEerst gingen we naar twee huisjes, die we tijdens het vorige bezoek ook hadden gezien. Het ene huisje (foto links) is nog redelijk intact. Het heeft relatief dunne binnenmuren, die overigens toch op de traditionele manier zijn opgebouwd uit een vlechtwerk van takken overdekt met leem (zie een van de foto's hieronder). Het andere huisjes is niet veel meer dan een ingestorte ruïne. Ernaast staat een oude boei, die gebruikt is als waterton.

Door het huis gingen we in de richting van de Pos di Pia (grote ondiepe waterplaats). Deze keer was het aanzienlijk gemakkelijker dan de vorige keer.
Er is een grote stenen dam en een sluisje, die het water in de richting van de Pos di Pia leiden. Deze keer staat de pos droog. Hoewel het nog vroeg was, besloten we toch om hier onze eerste rust- en appel-pauze te nemen. Tijdens die rustpauze ging ik op zoek naar een tweede put, die is aangeduid op de Werbata kaart. Die was snel gevonden. Blijkbaar staan de twee waterplaatsen met elkaar in verbinding, want ertussen ligt een dam met daarin openingen om het water van de een in de ander te laten. Een beetje vreemd, omdat op de Werbatakaart een weg staat tussen deze twee waterplaatsen. Van die weg heb ik geen spoor gezien. Tijdens onze rustpauze ontstond er een discussie over het gebruik van de naam Pos di Pia versus Pos versus Tanki. Duidelijkheid hierover heb ik na afloop van de wandeling kunnen krijgen middels een artikel van Dolfi Debrot hierover, dat ik mocht ontvangen van Helma Molhuijsen.

Vervolgens gingen we in de richting van de oude huisjes. Dit was aanzienlijk moeilijker, want de begroeiing werd alsmaar dichter en dichter. In totaal vonden we tijdens deze tocht funderingen van drie van de huisjes, die op de kaart zijn aangegeven. Bovendien bevat de omgeving zeer veel artefacten. Vreemd genoeg vonden we ook enkele oude zeeschelpen. Blijkbaar werden die verzameld door een van de bewoners, want het lijkt onwaarschijnlijk dat er een indianensite was hier in dit vlakke terrein. 
Op de kaart zijn veel meer huisjes aangegeven, maar onze tijd was nagenoeg op en we moesten aan de terugweg beginnen. Die terugweg was zeer moeilijk. Het was erg warm, weinig wind, we waren moe en bovendien was de begroeiing erg dicht. Maar we hebben het gehaald. Aansluitend gingen sommigen van ons naar huis, maar Eddy, Dirk en ik bezochten een andere, modernere "waterplaats", waar we de wandeling afsloten met enkele biertjes.

Er kunnen aan deze rapportage geen rechten worden ontleend.