Groot St. Joris

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief
 

Op donderdag 26 juli zou ik met de speurneuzen van de werkgroep Archeologie naar Siberie gaan, maar helaas stak mijn rug daar een stokje voor. Op het allerlaatste moment moest ik afzeggen, omdat de rugklachten toch niet voldoende over bleken te zijn om "door de struiken te kunnen kruipen". Rechtoplopen ging wel goed, dus daarom ondernam ik in mijn eentje de tocht, die ik twee weken eerder had moeten afzeggen, namelijk een wandeling door Groot Sint Joris. Dat is een tocht, die voor een belangrijk deel loopt over een door Uniek Curaçao aangelegd en onderhouden pad, langs de randen van het schiereiland, dat uitsteekt in de St. Jorisbaai, en dat voor een deel ook voert door het mooie groengebied van de voormalige plantage Groot St. Joris.

 

Groot St Joris 20120726 010 smallDe tocht begint bij Pos Salu, de drooggevallen, maar meestal vrij vochtige open plek vlak voor de St. Jorisbaai komend van de Struisvogelfarm. Ik liep de tocht met de klok mee. Het pad slingert eerst een stukje van de kust af, maar komt bij een grote open vlakte weer bij de kust uit. Er ligt hier veel aangespoeld plastic en drijfhout; natuurlijke vervuiling in de zin dat het hier niet is gestort, maar aangespoeld via de zee aan de Noordkant en vervolgens via de baai gestrand op de Zuidwestelijke oever. Na de eerste grote open plek volgt al snel een tweede, waarop zich een met historische schelpen aangelegd hart bevindt. De gebruikte schelpen zijn van het soort Melongena Melongena (zie foto hiernaast), die inmiddels is uitgestorven. Deze schelpen vormden voedsel voor de indianen, die in dit gebied leefden. Iets verder het binnenland in vanaf deze tweede open plek is een klein gebied te vinden met een grote concentratie van deze schelpen; een aanduiding van Indiaanse bewoning, want deze schelpen komen niet van nature hier op het land voor.

 

Het is voor de hand liggend om vanaf de tweede open plek het duidelijk pad te volgen. Dat heb ik in eerste instantie ook gedaan, totdat dat pad weer bij de kust uitkwam. Daar bleken ook weer veel schelpen te liggen, deze keer tweekleppig en oesterachtig. Ik ben vervolgens teruggelopen langs de kust en daaruit bleek dat feitelijk langs de hele kustlijn oude versteende schelpen te vinden zijn. Sterker nog, de wand langs de kust bestaat uit een, op sommige plaatsen zeker 1 meter dikke, laag kalksteen met daarin fossiele schelpen.

De route van Uniek Curaçao weer oppakend kom ik uiteindelijk uit op de punt van het schiereiland. Ook daar bestaat het "strand" uit versteende schelpen. Kortom, langs de hele kustlijn tot dit punt duidelijke sporen van Indiaanse bewoning in dit gebied.

Op de punt van het schiereiland vond ik met behulp van de GPS ook nog een Geocache. Een Geocache is een opzettelijk verstopte container, in dit geval een hard plastic doosje, met daarin meestal een notitieblokje, waarin de vinder een bericht kan achterlaten, en eventueel nog wat andere voorwerpen. Dergelijke Geocaches worden over de hele wereld door aanhangers van deze bezigheid verstopt en de coördinaten van deze geocaches zijn te vinden op een website. Het is de bedoeling dat je met een GPS op zoek gaat naar deze verstopte containers en vervolgens op de website meldt als je er een gevonden hebt; ik heb een korte aantekening achtergelaten in het memoblokje en vervolgens de container weer op dezelfde plaats teruggezet voor de volgende bezoeker. Uit het memoblokje bleek dat deze geocache ook de vorige dag door iemand was gevonden.

Groot St Joris 20120726 030 smallOm de hoek van de punt van het schiereiland verandert het landschap. Het wordt groener en er zijn geen schelpen meer. Na enige tijd kom je in een ware oase terecht. Je waant je niet meer op Curaçao. Grote dadelpalmen omzomen een open plaats, echt een idyllisch plekje. Nadeel is dat het vanaf dat punt erg moeilijk blijkt te zijn om het Uniek Curaçao pad te vinden. Uiteindelijk heb ik me dan ook zelf een weg gezocht door de soms vrij dichte begroeiing, totdat ik weer op het pad uitkwam. Daar ben ik vervolgens bewust een andere route ingeslagen om een aantal interessante punten te bezoeken in de richting van het landhuis Groot St. Joris. Die punten waren door de speurneuzen tijdens eerdere tochten gevonden. Langs een stenen muur, een oude metalen poort en een oude put, kwam ik uiteindelijk in de buurt van het landhuis terecht. Het landhuis lijkt onbewoond, maar toch hoorde ik op een gegeven moment kinderstemmen; om privacyredenen ben ik daarna niet dichter bij het landhuis gegaan. Wel heb ik een bezoek gebracht aan de restanten van een kalkoven, die daar door Fred en Michèle was ontdekt. Dat ze die gevonden hebben is overigens een geweldige prestatie, want zelfs met GPS en een waypoint had ik nog moeite om deze plek te bereiken. De kalkoven is tot vrijwel grondniveau afgebroken of vergaan. Er is nog een deel van de rondlopende muur aan de onderzijde te zien. Opvallend is dat naast de kalkoven restanten liggen van schelpen, die waarschijnlijk zijn overgebleven van het proces van kalk branden, en dat er een donkere plek is, waar waarschijnlijk de stookplaats is geleegd.

Daarna begin ik aan de terugweg. Het pad loopt door het groengebied van de voormalige plantage en komt na enige tijd weer uit op de route van Uniek Curaçao. Al met al sta ik na 3,5 uur weer bij de auto bij Pos Salu. Een leuke wandeling door een mooi gebied, waar veel te zien is. Goed te doen vanwege het aangelegde pad van Uniek Curaçao, al is het af en toe goed opletten hoe dat pad loopt.