Porto Marie, een verregende speurtocht

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Na het succes van onze vorige speurtocht, waarbij we de restanten vonden van een dorpje ten Noorden van landhuis Malpais, wilden we deze keer onderzoeken in hoeverre er nog restanten te vinden zijn van de bebouwing in de directe omgeving van landhuis Porto Marie. François had voor goedkeuring gezorgd en om kwart over acht stonden François, Dirk, Michèle, Fred en ik bij de ingang van het landgoed. Helaas was de poort (weer) op slot en de truck, die net daarvoor binnengelaten was, had de sleutel mee. Achteraf bleek er sprake te zijn van een misverstand. Degene, die de poort zou opendoen, had ons al om 8 uur bij de poort verwacht.

PortoMarie_20111215_006_smallNiet getreurd. François bleek nog een zoektocht reserve te hebben. Het landhuis Spijt. Niet te vinden op de kaart van Werbata, maar hij had op een andere kaart gezien, waar het ongeveer moest liggen. Wij togen met de auto's richting de oude afslag naar Rif St. Marie. Intussen was het begonnen te regenen en we wachtten het einde daarvan af in de auto's. Dit bleek de eerste aanduiding te zijn van meer regen. Onder aanvoerderschap van François baanden we ons, bij de eerste opklaring, een weg door de vrij dichte mondi. Intussen hielden we de grond goed in de gaten voor sporen van de verwachte ruïne. Maar al snel begon het weer te gieten en het afdak van bladeren boven ons bood daartegen weinig beschutting.

Intussen was het half tien geworden en gingen we weer richting Porto Marie, waar we eerst koffie dronken in het restaurant in afwachting van het einde van weer een volgende bui. Daarna gingen we eerst naar boven, waar recent gebulldozerd bleek te zijn, waarbij de weinige restanten van een fortje, dat Fred en François daar bij een eerder bezoek hadden gezien, nu bijna helemaal verdwenen zijn. Niet echt dramatisch, omdat het vorige restant al zo weinig was dat hieraan geen ruchtbaarheid was gegeven en ook geen bescherming voor was gevraagd, maar desondanks toch jammer.

Toen we beschutting zochten tegen alweer een volgende bui in het enige overgebleven huisje op de klip, vonden we daar tot onze grote verrassing niet alleen veel maribomba's, maar ook de lijkjes van zeker 13 zwaluwen. In eerste instantie dacht ik dat het één verband hield met het ander, maar in deze aantallen lijkt dat niet erg waarschijnlijk. Wat die massale sterfte heeft veroorzaakt is ons een raadsel.

Toen het zonnetje weer doorkwam gingen we met de auto en GPS op zoek naar de start van de oude weg, die te zien is op de kaart van Werbata. De wegen zijn intussen verlegd, maar met enig zoekwerk vonden we toch het betreffende pad. Vol goede moed trokken we richting de grens met Cas Abou. Daar wilden we eerst een grenspaal zoeken, die iemand daar in het verleden gezien had. Op de terugweg zouden we dan naast de weg gaan zoeken naar de overblijfselen van de huisjes, die overduidelijk zijn te zien op de kaart van Werbata.

Naast het pad, waar hier en daar al behoorlijk wat water op stond, vonden we scherven van een jeneverkruik en een grote glazen fles. In de bodem o.a. de naam London. Ook bleek parallel aan het pad een oude muur te lopen. Maar, zoals gezegd, eerst wilden we de grensmuur met Cas Abou onderzoeken. Het pad eindigde abrupt bij de grens, hoewel op de kaart dit pad ook doorloopt op het terrein van Cas Abou. We vonden al snel in de mondi de restanten van de grensmuur evenals de opening in die grensmuur, waar vroeger het pad doorliep naar het landhuis Cas Abou. Aan de Cas Abou zijde bleek het pad overgroeid te zijn met Agaves. We vonden nog een tweede muur parallel aan de eerste, maar we vonden geen spoor van de grenspaal. PortoMarie_20111215_028_smallToen het weer begon te regenen besloten we de tocht te beëindigen. Iets wat ons nog niet eerder is overkomen. Normaal gesproken gaan we door ongeacht de weersomstandigheden, maar deze keer maakten die het zoeken naar restanten van de bebouwing vrijwel onmogelijk.

Inmiddels was door de overvloedige regenval een snelstromende 'grensrivier' ontstaan op de grens tussen Porto Marie en Cas Abou en bleek de oude weg, waar we eerder overheen gekomen waren, veranderd te zijn in een brede rivier. Onze wandelschoenen zijn wel waterdicht, maar als het water meer dan enkelhoog komt te staan, stroomt het uiteindelijk toch via de bovenkant de schoen in (en kan dan niet meer weg). Het werd al met al een andere tocht dan beoogd en dus komen we hier nog eens terug onder betere omstandigheden.