Dorpje ten Noorden van Landhuis Malpais

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Op de kaart van Werbata van begin 1900 staat ten Noorden van Landhuis Malpais een oude weg aangegeven met aan weerskanten enkele huizen; ook vlakbij het landhuis staan huisjes aangegeven, maar die zijn verdwenen door recentere bebouwing. Omdat het gebied ten Noorden van het landhuis nog ongerept lijkt, besloten we om het "dorpje" te gaan verkennen. Dorpje is feitelijk een te groot woord voor de verzameling huisjes, die daar in het verleden gestaan hebben. Op donderdag 1 december trokken François, Fred, Dirk, Carel en ik de stoute schoenen weer aan voor een tocht over een naar verwachting dichtgegroeide oude weg.

Malpais_20111201_001_smallElk rood vakje op de foto hiernaast geeft aan waar Werbata begin 1900 nog een huis heeft aangetroffen. Linksonder staat het landhuis en daarvandaan loopt een weg. Die weg bleek nog goed begaanbaar te zijn, dus dat viel alleszins mee. Ter hoogte van het eerste huis aan de linkerkant van de weg gingen we de mondi (struikgewas) in. Al vrijwel direct stuitten we op de fundering van het eerste huisje. Fundering wil in dit geval zeggen stenen in een duidelijke structuur. Vlakbij vonden we een hoekje met stenen van waarschijnlijk een klein bijgebouw en daar weer in de buurt een nog vrij hoge (1m) stenen rechthoekige constructie, waarvan we aannemen dat dit een oven is geweest. Vervolgens hebben we ons gesplitst om de verdere omgeving te verkennen aan de linkerkant van de weg. Het eerste huis bleek het meest duidelijke te zijn aan deze kant van de weg. Wel vonden we nog verzamelingen stenen, maar geen herkenbare structuren. De mondi was soms vrij open, maar op andere punten nagenoeg ondoordringbaar. We vonden plekken met cactussen en ook Aloe; allemaal aanduidingen van eerdere bewoning. En in dit gebied is er een overvloed aan artefacten te vinden. Scherven van gekleurd en wit aardewerk, jeneverkruiken van diverse merken (Blankenheym in overvloed en een intacte kruik van Erven Lucas Bols, het Lootsje), veel glaswerk, waaronder flesjes van Barry's Tricopherous haarwater, waarvan Carel zich nog goed kon herinneren hoe geurrijk dat was, maar ook oude kelderflessen. Op basis van hetgeen we kunnen dateren lijkt dit op bewoning te wijzen vanaf de helft van de 19e eeuw. Eerder zou ook kunnen vanwege de gevonden kelderflessen. We hebben één fragment gevonden met het getal 1818 erop, maar het is niet duidelijk of dit een jaartal betreft. Al met al een gebied dat zeer de moeite waard lijkt om archeologisch verder te onderzoeken en mogelijk te beschermen.

Het volgende doel was het eerste huis aan de rechterzijde van de weg en daar troffen we tot onze verrassing een veel beter geconserveerd fundament aan van een huis. Delen van de muren staan nog overeind en die zijn voorzien van pleisterwerk. De hele omtrek van het huis is herkenbaar en er ligt ook nog een duidelijk herkenbaar vloertje, dat waarschijnlijk het stoepje is geweest naar de ingang van het huis. Ik heb nog geprobeerd restanten te vinden van het huisje dat ten Noorden hiervan moet hebben gestaan, maar trof daar een gebuldozerd terrein aan. Ik heb geen restanten meer kunnen vinden.

19-John-probeert-weer-op-de-weg-te-komen_smallDaarna was het weer de beurt aan de linkerkant van de weg. Hoewel we hier goed rondgekeken hebben, hebben we daar weinig kunnen vinden. Ik heb een verdachte stapel stenen aangetroffen met daar in de buurt een scherf van gekleurd aardewerk en een metalen pot. Volgens Werbata heeft hier in de buurt een huisje gestaan. Intussen had ik me in mijn speurtocht afgezonderd van de rest van de groep. Op basis van het geroep kon ik opmaken dat ze al weer op de weg waren, maar ik werd geconfronteerd met een zeer dichte mondi, waardoor ik grote moeite had om de weg weer te bereiken.

Toen me dat uiteindelijk wel lukte, stond François me op te wachten. De rest van het team was inmiddels verder gelopen, dus François en ik volgden de oude weg totdat we aankwamen bij wat tot voor kort een varkensfokkerij was. Deze is nu verlaten. Iets verderop ligt een vrij groot gebouw, dat waarschijnlijk in gebruik is geweest voor de productie van melk. Het gebouw staat niet op de kaart van Werbata, dus het dateert van na 1906. Mogelijk dat het is gebouwd in opdracht van de Shell ten behoeve van de levering van melk aan de Shell-medewerkers. Mooi detail is dat de ramen aan de bovenzijde voorzien zijn van bogen gemaakt van in vorm gehakte stenen.

Intussen waren we erachter dat de rest van de groep een iets andere route had genomen. Een telefoontje van Fred leerde ons dat ook daar iets interessants was gevonden. Dat bleek een keurig geplaveide weg te zijn, die doet denken aan de oude Romeinse wegen. Maar dat is hier op Curaçao niet erg waarschijnlijk. Mogelijk dat stenen van de afbraak van de huisjes van het dorpje zijn gebruikt om de weg beter begaanbaar te maken.

We hebben nog twee nabijgelegen heuveltjes verkend, omdat daar volgens Werbata ook huizen gestaan zouden hebben, maar dat heeft geen fundamenten opgeleverd. Wel een scherf aardewerk met daarop het merk van Petrus Regout & Co met daarboven de Sphinx.

Al met al weer een tocht, die voldoende heeft opgeleverd voor verder onderzoek.