Plantage Patrick

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Op de plantage Patrick zijn diverse archeologisch interessante zaken te vinden. Reden voor Fred, Michèle, Dirk en mij om daar de zaak eens te verkennen. Aangezien de plantage vrij groot is en de diverse punten, die we wilden bezoeken, ver uit elkaar liggen, is het deze keer niet puur een wandeling geworden, maar een aaneenschakeling van autoritjes gevolgd door plaatselijke wandelingen.

Patrick_20110707_015_smallWe zijn naar de plantage gereden via de afslag naar landhuis Ascension op de Weg naar Westpunt. De zandweg volgend hebben we eerst de auto's geparkeerd ter hoogte van de ruïne van het landhuis Patrick. Het landhuis is op dat punt vanaf de weg niet te zien vanwege de begroeiing. Maar, zoals bekend, laten we ons door een dergelijke begroeiing niet tegenhouden. Eerst troffen we na ca 140 meter een grote waterbak aan, die nog goed intact is. Met enige moeite konden we bovenop klimmen, waardoor we ook de binnenzijde konden bekijken. Op een van de hoeken is een verhoogde kleine bak aangebouwd, waarvan het doel niet duidelijk is. Mogelijk dat een iets hogere waterdruk nodig was. Mogelijk ook dat middels het oppompen van het water uit de grote bak in de kleinere bak een druk werd gerealiseerd, die niet afhankelijk was van het waterniveau in de grote bak.
Na de bak goed bekeken te hebben liepen ver verder richting het landhuis

Het landhuis, of beter gezegd, wat er nog van over is, ligt maar 30 meter van de waterbak, maar het doemde pas op toen we er nog maar enkele meters vandaan waren. Het dak is grotendeels vergaan en een deel van de muren is ingestort. Maar de structuur van het landhuis is door de nog overeind staande muren goed te zien. Het is een landhuis geweest dat bestond uit een veelheid van kleine vertrekken. De muren zijn gedeeltelijk vergaan, waardoor de verschillende manieren van bouwen ook duidelijk zichtbaar zijn. Een deel van de muren is in traditionele stijl opgetrokken door een vlechtwerk van takken te bestrijken met leem; een ander deel bestaat uit gestapelde blokken met daartussen specie. Ook zagen we op een aantal plaatsen aan de binnenzijde van de muur restanten van een soort dakgoot, waardoor het er op lijkt dat pas in een later stadium die ruimte is voorzien van een dak. En op een plaats is nog duidelijk een boogvormige dakrand te zien, die later is opgetrokken tot een puntdak. Het geheel levert interessante doorkijkjes en fotogenieke plekjes op. In een tussenruimte tussen het landhuis en het toilet vond Michèle een deel van de tegelvloer, waarin enkele versierde tegels zijn verwerkt. De toiletruimte zelf is voorzien van dikke muren en aan weerszijden een raam; weinig privacy, maar wel een goed uitzicht tijdens het doen van de behoefte.
Een eindje achter het landhuis vinden we ook nog een bijgebouw met daarin een oude generator; aansluitend een lange koraalmuur.Het landhuis en met name de staat, waarin het verkeert, temidden van de natuur, laat goed zien hoe vergankelijk de toenmalige constructies van de mens zijn; ze geven daarmee uiting aan het feit dat ook de mens zelf maar een (geologisch gezien korte) fase vormt in het grotere geheel van de natuur. Zelf hebben we nogal eens de neiging om te denken dat alles om de mens draait, maar in werkelijkheid zijn we slechts een van de vele levensvormen, die de evolutie heeft opgeleverd en die over enige tijd weer wordt vervangen door een volgende levensvorm, waarbij het er wel op lijkt dat we bezig zijn dat proces van verdwijning te bespoedigen.

Vervolgens gaan we dezelfde weg terug naar de auto om daarmee door te rijden naar een magasina. De zandweg is op sommige plaatsen vrij ver dichtgegroeid en er staan ook nog enkele diepe plassen, dus het is goed dat we met twee vierwielaangedreven auto's rijden. Nadat we een plekje gevonden hebben om  de auto's langs de zandweg te parkeren zonder het doorgaande verkeer te hinderen lopen we naar de magasina toe. In de magasina zijn nog drie bakken te zien. In een van die bakken liggen ook de restanten van het pannendak. Naast de magasina staat tot mijn verbazing een oude oplegger geparkeerd.
Vanaf de magasina lopen we verder over een savanna-achtige vlakte naar drie cilindergraven. Het middelste van de drie graven is nog in vrij goede staat; het rechtse graf is gedeeltelijk opengebroken aan de bovenzijde en het linkse graf is voor een deel tot beneden grondniveau uitgegraven. Wie hier begraven ligt of heeft gelegen is mij nog niet bekend.

Daarna rijden we met de auto naar de Noordkant, waar we de Supladó bekijken. Dat is een gat in de grond, dat aansluit op een ondergrondse ruimte, die doorloopt tot aan de kust, waardoor de golven er ingedrukt worden en vervolgens door het gat naar boven worden gespoten. Een indrukwekkend gezicht, waarbij ik, omdat ik zonodig dichtbij wilde gaan, ineens de volle laag over me heen kreeg.

Patrick_20110707_042_smallVanaf de Supladó rijden we naar de restanten van een oude steenbrekerij. Ook op deze plek is goed te zien, dat de natuur uiteindelijk alles terugclaimt. Alle machines, die in gebruik zijn geweest, zijn achtergelaten en inmiddels door roestvorming ver vergaan. Als je door de "verroeste rommel" heenkijkt, zie je allemaal natuurlijke kunstwerken. Over een aantal jaren zal ook het restant van deze ijzeren machinerie grotendeels verdwenen zijn.

Een klein eindje voorbij de steenbrekerij komen we bij de stapelmuur, die de scheiding vormt tussen de plantage Patrick en Wacao. Daar treffen we ook nog een kadaster meetpunt, VH118, aan.

Vervolgens gaan we met de auto langs dezelfde weg terug en parkeren die op een plaats, waar Fred van een vorig bezoek weet dat er op een heuvel een oud waterbakgebouw ligt. Gelukkig heeft hij van dat vorige bezoek een waypoint in zijn GPS, want er is geen pad meer te vinden naar boven. Via de mondi komen we uiteindelijk bij het gebouw uit. Dat heeft bestaan uit twee van elkaar gescheiden waterbakken onder een puntdak. In de tussenwand is een boogvormige doorgang gemaakt, waardoor de twee bakken toch één geheel vormden voor het water. Het dak is verdwenen, maar de wanden van een van de bakken zijn nog in vrij goede staat. Het lijkt erop dat een poging is ondernomen om die bak te restaureren, want scheuren in de muren zijn uitgebikt, maar vervolgens niet opgevuld met nieuwe specie.

Na dezelfde route weer naar beneden genomen te hebben, eindigt deze tocht bij de auto's. Een leuke en interessante tocht.