Landgoed Harmonie

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Op donderdag 10 maart gingen François, Fred, Dirk en ik met een gast, de heer Joan Borrias op pad richting Grote Berg. Het terrein tegenover de plaats Grote Berg wordt ontwikkeld door Halabi Real Estate NV tot een nieuwe woonwijk. Deze ontwikkelaar houdt zich keurig aan de geldende regels met betrekking tot bescherming van het historisch erfgoed. Op het te ontwikkelen terrein bevindt zich volgens de Archeologische waardekaart van Curaçao een potentieel waardevol gebied (gele vlek). Via DROV en NAAM is het verzoek bij François en Fred terecht gekomen om dit aangegeven gebied te onderzoeken. Fred en François waren daar eerder al geweest, maar hadden toen niet meer gevonden dan losse stenen gevolgd door een regenbui, waardoor ze verder onderzoek hadden uitgesteld. Deze keer gingen we opnieuw naar deze lokatie met als gast de heer Joan Borrias als vertegenwoordiger van de projectontwikkelaar.

Harmonie_20110310_002_smallNa een kort bezoek aan de eerder gevonden asfaltfabriek uit de tweede wereldoorlog, die zich pal naast de weg bevindt, reden we met de auto's richting de "gele vlek" op de waardekaart. Dit gebied is vooralsnog intact gelaten bij het schoonmaken in afwachting van nader onderzoek. We togen de zeer dichte mondi in en vonden op basis van de GPS-locatie al snel weer de losse stenen. Deze keer verspreidden we ons over het gebied. Al snel werden de eerste artefacten gevonden, enkele delen van dakpannen en een kop van een oude fles. Daarna vonden we een deel van de vloer met daar vlakbij nog een stuk rechtopstaand pleisterwerk van de binnenzijde van een muur. Dat pleisterwerk bleek tot op de vloer te lopen. In combinatie met de artefacten een duidelijke aanwijzing van een ruïne van een huis. Mogelijk dat dit het landhuis Harmonie is geweest.
Op basis van deze vondst zal François rapporteren aan NAAM. De restanten zijn zo minimaal, dat bescherming niet zinvol is.

Daarna togen we richting een heuvel van 74,3 meter hoogte. François had op een kaart in het archief een aanduiding gezien dat hier mogelijk een ruïne lag. Ook hier was de mondi erg dicht, waardoor de tocht naar boven de nodige tijd kostte en we bovendien gebruik moesten maken van een knipschaar om ons een weg te banen door de dichtste gedeelten. Boven aangekomen stonden we echt klem tussen de struiken, maar konden we genieten van het uitzicht. Afgezien van veel stenen, waarvan we uiteindelijk concludeerden dat deze natuurlijk waren, hebben we geen sporen van bewoning kunnen vinden. Wel hebben Fred en ik nog een stapelmuur gevonden, die is aangegeven op de kadasterkaart van 1993, maar vreemd genoeg niet op de Werbatakaart van 1906. Naast de stapelmuur bevond zich een veld met Bromelia's, waarvan er één in bloei stond.

Terug aangekomen bij de auto's besloten we er, iets eerder dan normaal, een punt achter te zetten.