San Juan - wrakken en Werbata 37

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Op donderdag 5 augustus togen we weer naar San Juan, waar we op een terrein aan het begin van de weg naar het landhuis een historisch voertuig uit de tweede wereldoorlog hadden gevonden op basis van eerdere aanwijzingen. Volgens de eigenaar van het terrein (Rooi Tabak) waarop de Cletrac staat, de heer Ron Rosa, zouden er nog meer voertuigwrakken liggen. Met zijn toestemming zijn we (François, Fred en ik) op zoek gegaan.

SanJuan_20100805_012Eerst hebben we de onmiddellijke omgeving van het huis verkend. Daar bleek zich een grote (water?) bak te bevinden met aangrenzend lage muren in de vorm van hokken. Waarschijnlijk heeft daar in het verleden een bovenbouw op gestaan of minimaal een hoger hek, als deze hokken zijn gebruikt voor het houden van dieren. Het terrein is blijkbaar een proefstation van LVV geweest. We treffen er ook een veld Indigo planten aan, die daar wellicht ook door LVV zijn aangeplant. Achter de grote bak ligt nog een kleinere waterbak. In de hokken zelf zijn weer kleinere cementen rechthoeken geplaatst, die wellicht ook als waterbak voor het vee hebben gediend. Het zou interessant zijn als LVV hierover meer zou kunnen vertellen.
Om wat meer overzicht over het terrein te krijgen gaan we een heuvel op. Dat gaat redelijk gemakkelijk na het nemen van een eerste steil stuk. Vanaf de top hebben we een mooi uitzicht op de omgeving, waaronder het landhuis San Juan, de Christoffelberg en ook de dichte mondi, waarin we de wrakken vermoeden.

De heer Ron Rosa zou tegen elf uur thuiskomen en aangezien de mondi zo dicht is, zou het zonder verdere aanwijzingen zoeken waarschijnlijk geen resultaat opleveren. We besluiten daarom met de auto het landgoed San Juan op te gaan op zoek naar het Werbata driehoekspunt nummer 37. De weg is berijdbaar, maar daar is ook alles mee gezegd. Er staan lage struiken midden op de weg, maar Fred's auto baant zich daar gemakkelijk een weg doorheen. De weg blijkt voor te komen op de Kadasterkaart van 1993 en leidt ons uiteindelijk naar de top van de Barikie Seroe, die volgens Werbata iets meer dan 104 meter hoog is. De weg eindigt op de top en daar treffen we een stapelmuur aan. Op de Werbata kaart is te zien dat bij een hoek van de stapelmuur het driehoekspunt achter de muur moet liggen en daar vinden we het ook al snel. Ook dit driehoekspunt heeft de vorm, die we al op een aantal andere plaatsen hebben aangetroffen. Een vierkant blok cement met aan de van de wind afgekeerde zijde de aanduiding om welk triangulatiepunt het gaat. In dit geval is dat "Triang No 37". Midden boven op het blok een metalen vlakje met daarin een ingekerfd kruis, waarvan het snijpunt van de 2 lijnen de exacte locatie aangeeft. SanJuan_20100805_036Fred neemt de maten op. Die blijken vrijwel identiek te zijn aan die van het driehoekspunt op de Jack Evertszberg te zijn. Op basis daarvan concluderen we dat de "standaardmaten" van het Werbata driehoekspunt als volgt zijn: 60cm x 60 cm bij 30 cm hoog. De aanduiding van het driehoekspunt op de zijkant meet 20 bij 10 cm en het metalen vlak op de bovenkant is 3 cm in het vierkant. De aanduiding Triang No 37 van het driehoekspunt is zo gaaf, dat we vermoeden dat die via een mal in de zijkant is aangebracht voordat het cement is aangebracht.

Daarna hebben we nog wat wegen in de omgeving verkend en daarbij ook het doel voor een volgende wandeling bekeken. Tussen Playa Largu en Playa Manzaliña liggen twee heuveltoppen, waarvan de hoogste, de Seru Grandi met 74.9m hoogte, de meest interessante lijkt. Hij heeft een vrij steile helling aan de zeezijde met daarin zo te zien allerlei nissen, grotten en mogelijk overblijfselen van indianensites. Bovendien staat op de top een driehoekspunt van het Kadaster, waarvan we ook de exacte coördinaten willen opmeten.

Inmiddels is het 11 uur geworden en rijden we weer terug naar het huis van de heer Rosa. Die blijkt thuis te zijn en na met hem kennis gemaakt te hebben, vraagt François of hij weet waar nog wrakken te vinden zouden moeten zijn. Hij wijst ons twee lokaties. Een daarvan kennen we al, omdat we daar de vorige keer het onderstel van een autowrak hebben gezien. De andere is nieuw voor ons.
SanJuan_20100805_023We gaan eerst kijken bij het autowrak. Het is onduidelijk of het om een legervoertuig gaat van de Amerikanen uit de tweede wereldoorlog. Het is beslist geen onderstel van een Jeep. Het zou een stafvoertuig geweest kunnen zijn. Het motorblok staat er nog op en daarop zit op een onderdeel een typeplaatje; daaruit blijkt dat het om een Chrysler gaat gebouwd in de USA; er werd nog gebruik gemaakt van een starterspanning van 6 Volt.

Daarna gaan we op zoek naar het andere wrak. De mondi blijkt zeer dicht te zijn met veel schijfcactussen en wabis. Aanduidingen dat het terrein in het verleden helemaal schoon is geveegd. Langszaam maar zeker banen we ons een weg en François stuit uiteindelijk op de restanten van wat een ploeg lijkt te zijn geweest. Een groot voertuig. We kunnen er verder niets van maken. Na nog even rondgespeurd te hebben besluiten we er voor deze dag een punt achter te zetten. We vragen wel aan de heer Rosa toestemming om nog een andere keer terug te komen voor verder onderzoek. Die toestemming krijgen we zonder problemen.