Fortbatterij Grote Knip

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Op donderdag 16 februari 2012 ontmoetten de speurneuzen François, Fred, Dirk, Michèle en ik elkaar om half negen op de parkeerplaats van Grote Knip. Als gast was weer aanwezig Hetty. François had op de kaart van Creefts (1784)  gezien dat er achter de fortbatterij een tweetal huisjes getekend waren. Die hadden we bij een vorig bezoek niet gezien. Ons doel was om deze keer eens beter achter de batterij te zoeken in de hoop dat we nog iets terug konden vinden van een of beide huisjes.

Tevens zou een schoonmaakploeg van Speransa (speciale opvang voor afgekickte drugsverslaafden) onder leiding van Son Macaya rond kwart voor tien komen om de fortbatterij toegankelijker te maken.

 GroteKnip Batterij 20120216 003 smallDe dag begon met regen. In afwachting van het voorbijtrekken van enkele buien schuilden we eerst enige tijd onder een palapa boven naast de parkeerplaats. Zodra het opklaarde trokken we over het strand richting de Noordelijke zijde van de baai. Daar ligt boven op de klip de fortbatterij. Om daar te komen moeten we via een vrij steile "trap" in de rotswand naar boven.
Boven aangekomen stuiten we direct op de muur van de fortbatterij. Die ligt zodanig, dat je je in eerste instantie niet realiseert dat je al naar het fort kijkt. Vanaf dat punt loopt er een brede muur naar achteren en een naar rechts. In de rechtermuur zit nog een mooie geschutssteen. Die diende als de onderkant van het schietgat voor het kanon. Beide muren zijn, als wij aankomen, nog behoorlijk verborgen in het struikgewas.

We banen ons een weg over de rechtermuur tot het einde van die muur. Intussen gaan Dirk en Fred vanaf het beginpunt rechtstreeks naar achteren. Na enige tijd besluit François terug te gaan, omdat hij Son Macaya wil begroeten. Michèle en Hetty gaan terug om zich aan te sluiten bij Dirk en Fred en ik ga in mijn eentje verder op de ingeslagen weg door een nagenoeg ondoordringbare mondi. Die mondi bestaat voor een belangrijk deel uit zuilcactussen, die zo dicht opeen staan, dat er soms geen doorkomen aan is. Nadat ik me via een aantal omwegen een eind vooruit geworsteld heb en tot de vaststelling ben gekomen dat teruggaan over het gelopen pad geen echte optie meer is (niet meer terug te vinden) hoor ik de andere groep. Die heeft intussen een stapelmuur gevonden, die niet op de kaart van Werbata, maar wel op de Kadasterkaart van 1993 staat. Na nog enige tijd knippen komen we weer bij elkaar.

Zowel Fred als ik menen op onze GPS iets te zien dicht bij de plek, waar we op dat moment zijn. Fred heeft de Werbatakaart in de GPS en ik de Kadasterkaart van 1993. Ik meen duidelijk twee rechthoeken te zien niet al te ver van de stapelmuur. Fred en ik besluiten de GPS te volgen en duiken weer de mondi in. Na enige tijd treffen we daar een heuveltje aan met daarin een grote hoeveelheid stenen. Een mogelijke indicatie van een ruïne. Als we vervolgens daarin ook nog pleisterwerk aantreffen, is het duidelijk dat we een van de twee huisjes van het fort hebben gevonden. We hebben nog een poging gedaan om het tweede huisje te vinden, maar, afgezien van her en der een losse steen, is er niets wat wijst op de aanwezigheid van nog een ruïne. Later blijkt overig dat zowel Fred als Ik andere symbolen op de kaart hebbeen aangezien voor mogelijke bebouwing. Het is dus puur toeval geweest dat we met de GPS het eerste huisje hebben gevonden.

GroteKnip Batterij 20120216 024 small

Intussen is de schoonmaakploeg goed aan het werk geweest. Als we weer aankomen bij het beginpunt treffen we daar open ruimtes aan, waar we enkele uren geleden nog een dichte begroeiing vonden. De geschutssteen is nu goed zichtbaar en ook de nog aanwezige delen van de fortmuren zijn nu duidelijk herkenbaar. Goed werk!
Het werk wordt gedaan door afgekickte verslaafden, die zijn opgenomen door Speransa. Als onderdeel van het afkickprogramma worden activiteiten uitgevoerd, waaronder deze schoonmaak. Son Macaya gaat regelmatig op pad met een groep van deze ex-verslaafden. Zo is o.a. ook het Fort Beekenburg schoongemaakt. Zeer zinvol werk!

Na afloop van de wandeling trekken we richting Dokterstuin. Nu eens niet om de mondi in te duiken, maar deze keer om het restaurant in te duiken vanwege de verjaardag van François. Dat werd een gezellig en smakelijk etentje ter afsluiting van onze wekelijkse wandeling. Voor mij voorlopig de laatste wandeling, omdat ik enige tijd rust wil nemen om een hinderlijke voetblessure te laten genezen.