Fort Collenburg en De Ruiterpost

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Om versneld tot een afronding te komen van het documenteren van de resterende forten door het Monumentenbureau was een extra wandeling ingelast op maandag 23 augustus 2010. Als eerste werd het fort Collenburg te Fuik bezocht en vervolgens het Fort De Ruiterpost, ook genoemd De Uitkijk, te Caracasbaai.
François, Dirk, Rudsel en ik troffen elkaar om 14u bij Porta Blanku. Daarvandaan ging de tocht als eerste naar het gebouw bij de steenbrekerij, waar we hartelijk werden ontvangen door de manager van de Mijnmaatschappij, Bert Smits.

Fort_Collenburg_Fuik20100823_015_smallFrançois legde, onder het genot van een aangeboden fruitsap, uit hoe het proces van tot monument verklaren verloopt, waar we op dit moment in dat proces zitten en wat daarin de stappen zijn voor de eigenaar van het terrein waarop het monument ligt. Vervolgens trokken we onder begeleiding van een bewaker richting het oude directiegebouw. Daar parkeerden we de auto's. Het oude directiegebouw zelf is een genot voor het oog. Het is in hele mooie staat en het is gebouwd met veel oog voor detail.

De resterende (kleine) afstand naar het fort legden we te voet af. Als eerste valt de sterk verroeste, maar nog mooi intacte kraan op de kraanbaan op. De kraan met kraanbaan zijn van recentere datum en staan gedeeltelijk op het fort Collenburg. Ook deze kraan zal onder de monumentale status van het fort komen te vallen.
Aan de voorkant is onder de kraanbaan nog duidelijk de fortmuur te zien. De muur loopt via een aantal flauwe hoeken vlak langs de waterkant en buigt dan naar achteren. Het gedeelte dat nog zichtbaar is, suggereert dat het geheel een klein fort is geweest. Hartog heeft het in zijn boek over de forten over een bewapening van 6 kanonnen en enige jaren later over één twaalfponds kanon en 4 zesponders.

Op de terugweg naar Porta Blanku hebben we op enkele punten een stop gemaakt om de prachtige historische gebouwen te bekijken en te fotograferen. Eén van die gebouwen is volgens de kaart van Werbata uit begin 1900 een station langs de toenmalige spoorbaan op het terrein van de mijnmaatschappij. Daar ligt een torenvormig bouwsel naast, dat mij in eerste instantie doet denken aan een kalkoven, maar dat lijkt niet logisch op deze plaats. Als iemand weet waarvoor dit gebouw heeft gediend, dan hoor ik dat graag via mail of via commentaar onder dit artikel.